PostHeaderIcon Empty arms…

Ik hoor ze regelmatig, de opmerkingen, de beschuldigingen….

‘maar je moet dankbaar zijn dat je een kind hebt’
‘jij bent tenminste moeder’
‘wees blij dat je er maar eentje hebt in deze situatie’
Alsof ik niet blij zou zijn met mijn meisje, ik snap niet waar de totale waanzin dat te denken vandaan komt.

Maar weet je soms vind ik het zo oneerlijk.
Want ook ik ben ongewenst kinderloos, mijn armen zijn nog altijd leeg. Het is nooit mijn bedoeling geweest maar 1 kind te krijgen, en na talloze miskramen en vroeggeboorten kan ik het nog steeds  niet accepteren, mijn lege armen.
Het gemis van een tweede kindje is groot, heel groot.
Nooit het gevoel hebben compleet te zijn, een echt gezin, twee kinderen met een bloedband met elkaar zien spelen, ruzie maken, handen te kort komen omdat ze allemaal tegelijk aandacht willen.
Volgens een raar soort algemene mening ben je geen gezin als je maar 1 kind hebt, je bent stel met kind, maar een gezin ben je niet. Enig idee hoeveel pijn dat soort ontzettend domme opmerkingen doen?
Ik geniet elk moment van mijn mama zijn, en weet dat het een enorm geschenk is dat ze in ons leven is gekomen, maar mag ik dan de pijn niet voelen? Moet ik dan de hele dag euforisch zijn omdat ik er toch nog eentje heb mogen krijgen? Sorry dan zal ik wel een slecht mens zijn want ik kan mijn lege gevoel gewoon niet zo makkelijk uitzetten.
Er is geen aandacht voor mensen die ongewenst 1 keer ouder zijn, terwijl ik zeker weet dat ik niet de enigste ben die deze pijn voelt.
Gelukkig had ik laatst een goed gesprek met mijn schoonzus, ook ouder van 1 speciaal kind, en die herkende mijn gevoelens maar al te goed, gelukkig want even voelde ik me geen ondankbaar kreng wat altijd wat te zeuren heeft.

Maar heel stiekem wil ik af en toe als een klein kind met mijn voet op de grond stampen en dreinen dat het niet eerlijk is. Ik heb er maar eentje, en voor die ene gaat alles zo moeizaam en moeten we zo knokken dat ik soms echt oneerlijk vind.
Om me heen zie ik mensen het een na de andere kind krijgen, mensen die een zooi maken van hun leven, mensen zonder stabiele relatie die hun eigen leven amper op orde hebben. Mensen zo depressief als een deur of zo gestoord dat ze met molentjes lopen… allemaal krijgen ze maar gewoon kinderen.
Op sommige dagen wordt ik daar boos om, snap ik niet waarom het voor ons niet weggelegd is. Waarom mijn wiegje nog steeds leeg onder het bed ligt te wachten op een broertje of zusje voor mijn meisje. Boos omdat alles zo moeizaam moet gaan in mijn leven, boos omdat wij en onze relatie continu op de proef gesteld moet worden, boos omdat ik nog zoveel liefde te geven heb.
Op die dagen wil ik onder een steen kruipen en roepen dat ik het stom vind en oneerlijk, dat ik ook foto’s wil van mijn meisje met broertje of zusje, dat ik ook die ruzie’s tussen mijn kinderen wil sussen en dat ik ook mijn handen nog voller dan vol wil hebben. Vandaag is zo’n dag, en morgen ben ik weer dankbaar en blij, maar vandaag doe ik gewoon lekker alsof de wereld niet bestaat en verwen ik mijn meisje nog maar eens extra. Zo bevestig ik iig weer een stereotiep, dat enig kinderen altijd verwend zijn :)
Inmiddels heb ik alle babyspullen weggegeven, maar het wiegje blijft. Als stille getuige  van mijn wens die ik stiekem toch nooit helemaal los kan laten, mijn armen die altijd een beetje leeg blijven voelen..

PostHeaderIcon Klaar!

Ik ga scheiden.

Na een affaire van bijna 20 jaar heb ik besloten dat er geen heil meer zit in onze relatie. Ik leerde hem kennen ergens in mijn pubertijd, het was een bekende in de familie dus had hem wel al eens langs zien komen. Hij was totaal niet aantrekkelijk maar toch kreeg hij grip op me. Hij maakte misbruik van mijn kwetsbaarheid en juist op die momenten leek hij heel aantrekkelijk.
Toen ik ging trouwen dacht ik even dat het wel ging werken. Helaas kwam het rotgevoel weer terug.
Ik ben gegroeid, volwassen geworden en heb besloten dat hij daar echt niet bij past. Ik wil zeker van mezelf zijn en dat gevoel ondermijnt hij elke keer weer.
Ik weet dat dat niet zomaar gaat, ik kan hem niet uit mijn leven bannen, dat is niet reëel gedacht.
Maar toegeven dat hij er is en al de problemen die hij met zich meebrengt is al stap 1, ik verberg hem niet meer.
Voor nu heb ik afgesproken dat hij best zo af en toe nog eens mag langskomen, maar hij moet me zo min mogelijk opzoeken en proberen me geen rotgevoel te geven. Een nachtje blijven slapen mag ook, maar meer als ‘friend with benefits’  wil ik niet zijn.

Natuurlijk kan ik in relatietherapie gaan, de break-up definitief proberen te maken of hem operatief een ‘straatverbod’ geven. Maar dat wil ik niet, een operatie zou de makkelijkste weg zijn in mijn ogen en ik wil, moet dit zelf kunnen. De breuk zal nooit definitief zijn, daarvoor ken ik hem te goed. En kennelijk ben ik ook wel wat sadistisch ingesteld want ik heb de pijn en ellende die hij me geeft soms echt nodig.
Maar dat geeft niet, als ik er maar eerlijk over kan zijn en openheid kan geven.

Het is dus klaar.. ik wil een nieuw hoofdstuk in en daar past hij niet meer in.
Voor nu zeg ik hem dus simpel:
“Dag, ik zie je nog wel langskomen maar het liefste zo min mogelijk. Iedereen weet nu van ons en hopelijk zullen ze rekening houden met de break-up die ik doormaak.  Ik ga je niet bedanken voor de rol die je in mijn leven gespeeld heb, maar wel bedankt dat ik mede door jou gegroeid ben, door het besef dat onze relatie niet goed is. Toch zet ik je de deur uit en hoop je zo min mogelijk nog binnen te laten.
Dàg eetstoornis, we passen gewoon niet meer bij elkaar”

PostHeaderIcon Work in progress

terwijl ik hier zit wil ik heel veel typen, maar weet de woorden niet of ben bang dat ik weer verkeerd begrepen word.
Want dat gebeurt namelijk nogal eens de laatste tijd, dat ik verkeerd begrepen word.

Laat ik beginnen met 1 ding heel duidelijk te stellen: ik ben dolgelukkig met mijn leven. Ik ben getrouwd met mijn soulmate die me ondanks het continue zware weer al bijna tien jaar zijn vrouw noemt. Ik ben moeder geworden en heb het meest speciale en mooie meisje wat ik me kon bedenken. En ben baasje van de meest gekke en lieve border collie van de wereld. Ja ik ben gelukkig.
Ik leef volgens de wet van karma, (even klikken voor de onwetenden) althans dat probeer ik.
Maar ik ben ook iemand die graag van me afschrijft. In een face to face gesprek zal ik niet snel mijn verhaal doen, simpelweg omdat ik dat niet geleerd heb. En juist dit gegeven maakt wel eens dat ‘men’ een verkeerd beeld van mij heeft.

Op zich boeit me dat niet zoveel, een ieder die de moeite neemt me wel verder te kennen weet hoe ik ben, en weet ook dat ik voorbij dat klagen een leuk mens ben.
Ik ben onzeker, erfelijk belast met depressie en nog veel meer zooi, ben ergens eind pubertijd in een slachtofferrol gekropen en heb mezelf daar keihard moeten uitvechten. Maar heej, ik ben er nog!
Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik verdomde trots op mezelf mag zijn, ondanks mijn chronische depressie, ondanks de kanker, de diagnoses en alle ellende stà ik nog steeds overeind.
Gisteren hadden we de eerste sessie met de systeemtherapeut van T., die ook ons binnenstebuiten gaat keren en dat was heftig, heel heftig. Maar 1 ding werd wel duidelijk, mijn relatie, maar ook ik staan als een huis. Tuurlijk is het wel eens ellende, ruzie en zie ik het wel eens niet zitten..

En toch, we zijn er nog, sterk en vooral sàmen. We hebben inmiddels zoveel meegemaakt wat ieder ander mens al tot het randje van waanzin zou drijven, laat staan dat je alles in een krappe tien jaar te verwerken krijgt.

En toch, ondanks alles ben ik best een leuk mens. Ik probeer met niets iets te maken en mijn huis en hart altijd open te stellen voor iedereen die ook oprecht deel wil uitmaken van mijn leven.
Ik kan met trots zeggen dat ik dat zielige vogeltje wat ik was toen ik 20 was ontgroeid ben, sterker ben en een dikke middelvinger gegeven heb.

Maar ik merk ook dat dat reacties van anderen te weeg brengt. Mensen die altijd makkelijk over me heen konden lopen komen erachter dat ik ineens een echt persoon ben, sta voor mijn mening en mijn gezin. En dat brengt veel lange tenen met zich mee van mensen die dachten dat ze mij kenden.
Nu weet ik dat die mensen mij niet kenden, ze vonden het alleen fijn een zielig vogeltje in hun omgeving te hebben om zichzelf beter te voelen.
Dus word ik uitgekotst, gedist en in de zeik genomen. 90% van de tijd haal ik mijn schouders op, maar soms ben ik net een mens en is het me te veel. Dan klaag ik even, dan typ ik van mij af.
Ik knijp mijn handen toe met het feit dat ik überhaupt mama mag zijn, maar dat betekend niet dat ik mama zijn soms ontzettend kut vind.
Ik vind niet dat ik dat niet mag zeggen omdat er andere mensen zijn die geen kinderen kunnen krijgen, ik weet namelijk als geen ander hoe het is een onvervulde kinderwens te hebben.
Ik begrijp dat het raar is dat ik aan de ene kant soms wel eens klaag dat het financieel zo moeilijk is, maar ik aan de andere kant wel een weekendje naar disney gaan eind van de maand. Ik besef me dat ik daar dankbaar voor moet zijn, maar heej mag ik ook eens na jaren keihard werken 1 keer uit de band springen?!

Ik heb nooit ook maar ergens gezegd dat mijn problemen groter zijn dan die van anderen, dat zal je mij ook nooit horen zeggen. Voor iemand die een goed leven zonder tegenslag heeft kan een gebroken nagel al net zo en groot probleem zijn als mijn kind die zichzelf weer eens tot bloedends toe bijt. Het is appelen met peren vergelijken. Ieders problemen zijn bepalend voor zijn of haar leven. We liggen er dezelfde nachten van wakker, hebben er dezelfde pijn en huilbuien van.
Daarom zou ik iedereen willen meegeven:
Zorgen zijn niet te vergelijken, nooit.

Bij mij is er work in progress, heel hard want ik wil een nog betere versie van mezelf worden.  Daarbij ga ik mensen voor het hoofd stoten, daarbij zal ik waarschijnlijk nog meer mensen uit mijn leven kwijt raken.
So be it, karma is only a bitch if you are one.

De echte mensen blijven over en weten waar we mee dealen, en weten ook dat we ondanks dat best een leuk gezin zijn :)

En daarom is voor nu dit mijn lijflied :

 Standing
On the edge of forever
At the start of whatever
Shouting love at the world

Back then
We were like cavemen
But we mapped the moon and the stars
Then we forgave them

We will meet you where the lights are
The defenders of the faith we are
When the thunder turns around
They’ll run so hard we’ll tear the ground away

You know no one dies
In these love-drowned eyes
Through our love-drowned eyes
We’ll watch you sleep tonight

Although no one understood, we were holding back the flood
Learning how to dance the rain
We were holding back the flood
They said we’d never dance again

Bleeding
But none of us leaving
Watch your mouth, son
Or you’ll find yourself floating home

Here we come now on a dark star
Seeing demons, not what we are
Tiny minds and eager hands
Will try to strike but now will end today

There’s progress now
Where there once was none
Where there once was, ah
Then everything came along

Although no one understood, we were holding back the flood
Learning how to dance the rain
There was more of them than us
Now they’ll never dance again

Although no one understood there was more of them than us
Learning how to dance the rain
We were holding back the flood
They said we’d never dance again

We will meet you where the lights are
The defenders of the faith we are
When the thunder turns around
They’ll run so hard we’ll tear the ground away

Although no one understood there was more of them than us
Learning how to dance the rain
There was more of them than us
Now they’ll never dance again

Now we’ll never dance again

PostHeaderIcon Beveiligd: Hé kleine popster, hoe is het nou?

Dit bericht is beveiligd met een wachtwoord. Geef je wachtwoord om het te lezen:

PostHeaderIcon Voorzichtig..

Voorzichtig sprak zij: Laten we het maar weer eens proberen :-)

PostHeaderIcon Show them..

Soms komt er ineens een liedje in je hoofd wat je terwijl je het liedje al jaren woord voor woord kent ineens diep in je hart raakt omdat het juist dan, op dat moment precies klopt.
Dit liedje is waarschijnlijk ooit geschreven door iemand die in de toekomst kon kijken en met mijn liefste meisje in gedachten, want dit slaat echt woord voor woord op haar, dit is hoe ze zichzelf ziet, dit is hoe ze is.. dit is wat ik haar zou willen vertellen..

You with the sad eyes
Don’t be discouraged
Oh I realise
It’s hard to take courage
In a world full of people
You can lose sight of it all
And darkness there inside you
Make you feel so small

But I see your true colors
Shinin’ through
I see your true colors
And that’s why I love you
So don’t be afraid to let them show
Your true colors
True colors are beautiful,
Like a rainbow.

Show me a smile then,
Don’t be unhappy,
can’t remember when I last saw you laughing
If this world makes you crazy
And you’ve taken all you can bear
You can call me up
Because you know I’ll be there

And I see your true colors
Shining through
I see your true colors
And that’s why I love you
So don’t be afraid to let them show
Your true colors,
True colors, are beautiful,
Like a rainbow..

PostHeaderIcon Lieve Oma,

Alweer een jaar geleden dat u overleed. Zo lang alweer en toch is de pijn er nog altijd. Het afgelopen jaar heb ik zo vaak gedacht: oh, dat had ik aan oma willen vertellen/laten zien.
Op deze manier een brief aan u schrijven is misschien wat gek, maar het is voor mij de enige manier om even met u te kletsen. Iedereen mag het lezen, want ik ben nog steeds dagelijks trots op u en alles wat u ons gegeven hebt, dat is geen geheim, dat mag iedereen weten.

Er is in een jaar zoveel gebeurt, ik zou niet weten waar te beginnen. Pap is zestig geworden en dat hebben we lekker intiem met zijn vijven gevierd in centerparcs, het was echt fijn. Benny zijn dochter is ook nog even langs geweest tijdens die dagen, dat had u vast supercool gevonden want u wilde zo graag dat alles goed kwam voor hem.

Mijn lieve kleine meisje heeft groep drie alweer achter de rug en zit inmiddels in groep vier. Ze kan al zo ontzettend goed schrijven, wat had u het leuk gevonden om haar briefjes te kunnen lezen en wat had u kunnen genieten van de mooie rapporten.
Ze zwemt tegenwoordig al in het diepe, zonder armbandjes helemaal los, komt het toch nog een keer goed met dat zwemdiploma :)
Ze heeft het nog vaak over u. Poppy, wiens zusje met u mee is gegaan is haar steun en toeverlaat, er is maar weinig waar ze heen ging zonder de troost van Poppy. Ik hoop stiekem soms dat het u ook geholpen heeft :-)
Het gaat goed met haar, het is een bijzonder meisje, maar dat wisten we natuurlijk al. De hulp die we zo graag wilden lijkt eindelijk te komen, en dan kan ze hopelijk ook wat blijer met zichzelf worden.
Ze wil altijd langs uw tuintje als we in Zaandam zijn, zo geweldig hoe ze er mee om gaat. Ze heeft duidelijk de sterke genen die van de snel/helder/knol kant komen :)

Met Benny gaat alles goed, ik weet dat dat altijd 1 van de eerste dingen was waar u naar vroeg, dus ik weet zeker dat u wel een goed woordje voor hem gedaan heeft boven :)
Zijn gezondheid gaat goed, hij heeft wat hartklachten erbij gekregen, maar de kanker is nog steeds niet verder actief. We genieten van elk moment, althans dat proberen we.
Het mooiste van dit jaar is toch wel dat hij een vaste baan heeft, hij werkt als conciërge / gebouwbeheerder hij heeft het enorm naar zijn zin! Is dat niet geweldig positief?!

Met mij gaat ook alles goed, ik ga binnenkort weer lekker aan het werk, en geniet van alles wat ik voor mijn meisje en Benny kan doen. Ik ben eigenlijk wel tevreden.

Met pap en mam gaat het ook wel goed, ze hebben het zwaar maar ze zijn ontzettend stoer en slaan zichzelf er wel doorheen, ook al weten ze dat zelf nog niet ;-)   Het verdriet en het gemis van u is nog heel vers, maar ik ben trots op ze hoe ze het afgelopen jaar doorgeworsteld hebben, en weet zeker dat u dat ook geweest zou zijn.

Ik vind het fijn dat we sinds vorig jaar wat meer contact hebben met de familie, waarschijnlijk had u dat geweldig gevonden maar er ook wel sceptisch om moeten lachen. Dat er zoiets nodig was om toch weer een beetje familie gevoel te krijgen. Ik spreek mijn nichtjes en neef iig een heel stuk meer als vroeger, we overlopen elkaar niet, maar ik vind het toch fijn!

Van de week heb ik uw armband helemaal opgepoetst, alle kleinkinderen glimmen nu weer, en mijn meisje zag het al helemaal zitten om die te erven. Grappig want de kleine kraai ziet alles wat glimt wel zitten :-P We hebben nog steeds heel veel plezier van de koelkast en de eettafel, ondanks het gevoel dat we er echt nog wel even met u aan hadden willen zitten. Ik weet dat u dit graag wilde, en dat respecteer ik ook.

Lieve oma, u heeft nog altijd een groot plekje in mijn leven en in onze harten. Ik hoop dat u gelukkig bent, uw familie weer bij u heeft en opa weer gevonden heeft. Geeft u ook zo af en toe een knuffel aan mijn kindjes? Dat vind ik een fijn gevoel, dan zijn zij ook niet meer zo alleen.

Lieve oma, het is een raar ‘jubileum’ zo’n sterfdag, maar wilde het niet voorbij laten gaan en toch nog even met u kletsen, gewoon omdat ik zo graag nog een boel had willen delen, en ik dan maar hoop dat ze waar u bent ook wifi hebben :)

Oma, een reactie hoeft niet hoor, dat zou zoveel mensen alleen maar angst aanjagen. Hoewel ik de humor van ergens ‘hand in hand kameraden’ best zou kunnen waarderen.

Bedankt voor het waken oma, we missen u

Dikke knuffels van Miranda en ook namens Benny en ons lieve meisje.

 

PostHeaderIcon Beveiligd: Life as we know it

Dit bericht is beveiligd met een wachtwoord. Geef je wachtwoord om het te lezen:

PostHeaderIcon Robijn!

Het was het afgelopen jaar ‘an hell of a year’ voor ze. Meer dan ooit hebben ze leren vechten om te overleven. Het was vallen en weer opstaan om daarna weer te vallen.
Trots ben ik op ze omdat ze nog steeds de kracht hebben om op te staan.

Mijn pap en mam zijn een robijnen koppel, 40 jaar getrouwd vandaag.
Ze zijn nog altijd een voorbeeld voor me. En hoe ouder ik wordt hoe meer ik realiseer dat het bijzondere mensen zijn. Ze hebben alles gedaan wat in hun macht lag om hun gezin een goed leven te geven. Ze hebben altijd hun stinkende best gedaan op hun eigen manier en naar eer en geweten.
Hun leerden mij door te zetten en nu is het mijn beurt om hun zo af en toe te leren.
We zijn er voor elkaar, en ook al verschillen we soms is hun stijl van leven het mijne niet en omgekeerd, we houden nog steeds van ze.
Lieve pap en mam, Gefeliciteerd!


Ik ben trots op jullie en  hou van jullie gewoon zoals jullie zijn.


Op naar het goud!


PostHeaderIcon Dag groep drie!

En zo is ineens de laatste dag van groep drie ook weer voorbij. Een fijn jaar waarin ons meisje topprestaties heeft neergezet en onze kanjer weer eens bewezen heeft hoe speciaal ze is. Nu eerst vakantie, en daarna: welkom groep vier!!!!!

image

Welkom!
Welkom op de nieuwe site van de Jansens! Hier schijf ik, Miranda, over mijn leven met de twee liefste mensen ter wereld, mijn lief Benny en dochter T. Over mijn hobby's, onze huisdieren en ons wel en wee. Mocht er iets zijn of mocht je het ww willen weten kan je altijd mailen; bennyenmiranda@sjannel.nl Veel lees plezier!
Kalender
april 2014
M D W D V Z Z
« sep    
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930