• autismewat,  I'ts in my head,  L

    Holding back the flood

    ” Ben je wel eens bang voor zijn toekomst” Dat vroeg ze mij, middenin een gesprek. Ik voelde de tranen achter mijn ogen prikken en slikte zo zachtjes mogelijk een brok in mijn keel weg. ” Ja, elke dag” hoor ik mezelf zachtjes zeggen. En dan blijf ik praten, praten over de angst voor de toekomst. De angst dat we het als hij een jaar of 10 verder is niet meer kunnen handelen. Mijn man is dan immers bijna 70, en mijn kleine jongetje een 14 jarige. Als ik de kracht zie die hij nu al heeft ben ik bang hem op gegeven moment niet meer de baas te kunnen.…

  • autismewat,  L

    Another brick in the wall

    ” Maar uiteindelijk moeten jullie er wel achter staan, anders gaat nooit iets werken” Als een mokerslag kwam hij binnen. Hoe vaak ik ook verzeker dat we alles geven, dat we al onze energie stoppen in maar zorgen dat hij mee gaat in de maatschappij. Dat hij als rondje door dat vierkantje past.Elke keer probeer ik duidelijk te zijn dat ik niet uit angst reageer of uit voorzichtigheid. Ik reageer uit weten, uit ervaring.‘ Het autisme van moeder’ wordt gezien als belemmering, niet als kans om meer te weten te komen over hoe het werkt. Niet als iemand die weet wat er in haar kinderen speelt en dus ook van…

  • Geen categorie

    A whole new world

    Samen met mijn lieve groepsgenootje staan we te wachten tot we onze bloedformulieren krijgen. Sessie 17 bij de NOK, gelukkig weer eens een bijeenkomst na corona. Ik ben blij dat ik haar heb leren kennen tijdens dit traject, ik heb veel aan haar gehad het afgelopen jaar. Terwijl we staan te wachten komt er ook een andere groep binnen, die naar de derde verdieping moet. We zien door de glazen blokken die de trappen van de receptie scheiden hoe silhouetten van overduidelijk mensen aan het begin van het traject zich de trap opslepen. Letterlijk. Glimlachend merk ik tegen haar op: ‘ zo liepen wij een jaar geleden ook omhoog’ .…

  • autismewat

    Koelkastmoeder.

    “De term ‘koelkastmoeder’ of ijskastmoeder werd vanaf de jaren 1940 gebruikt door medici en psychologen als etiket voor moeders van autistische kinderen. Deze moeders zouden een belangrijke rol spelen bij het ontstaan het ongewone gedrag van hun kinderen, dat hoofdzakelijk bestond uit starre rituelen, spraakproblemen en isolement. De term, die in de jaren 1970 in onbruik raakte, gaf aan dat autistisch gedrag ontstond door de emotionele kilte van moeders bij de opvoeding.Als gevolg daarvan leden veel moeders van autistische kinderen van de jaren 1950 tot de jaren 1970 en later aan schuldgevoelens en twijfel aan hun vermogens het moederschap naar behoren te vervullen. Sinds de jaren zeventig zijn de meeste…

  • Miran 2.0

    Big girls you are beautiful

    Vandaag afspraak 3 bij de NOK (Nederlandse obesitas kliniek, dus vanaf nu ga ik het ook niet meer uittypen :-P). Deze afspraak is de eerste afspraak die je na volledig groen licht van verzekering en artsen krijgt. De eerste afspraak waarbij je dus 100% zeker weet dat je geopereerd gaat worden.  Het was als eerste een voorlichtings bijeenkomst waar je met meerdere mensen voorlichting krijgt over hoe wat en waarom je te wachten staat. Als eerste verteld door een verpleegkundige, daarna door de chirurg.Hierna krijg je nog een afspraak met de chirurg 1 op 1 om door te spreken voor welke operatie hij gekozen heeft en daarna nog een weegmoment.…

  • Miran 2.0

    The eye of the tiger

    Motivatie. Dat was het toverwoord voor mijn bezoek aan het NOK ( nederlandse obesitas kliniek) gisteren. Door middel van vragenlijsten, gesprek met arts, gesprek met psycholoog én een gesprek met een diëtiste leek het hoofddoel van dit bezoek te wezen om mijn motivatie te testen.  Waarom wil ik dit? Ben ik me bewust van het levensveranderende aspect van deze operatie? Kan ik me wel houden aan mijn nieuwe levensstijl. En gezien de makkelijkheid en de positiviteit waarmee de gesprekken verliepen  kan ik alleen maar tot de conclusie komen dat ik vast wel geslaagd ben voor dit ‘examen’. Nu breken er spannende dagen aan waarbij ik trouw naast de telefoon zit te wachten…

  • Miran 2.0

    That’s one small step..

    … one giant leap for me.  Gisteren de eerste afspraak bij de  NOK (Nederlandse obesitas kliniek). Een simpele informatie bijeenkomst waar niets nieuws verteld werd, maar toch ‘de eerste afspraak’. Je komt in een gebouw met extra brede stoelen, begripvol personeel en veel mensen van hetzelfde formaat. Zoals ik al zei, weinig nieuws in de bijeenkomst geleerd, blijkbaar ben ik de enigste die me volledig inleest voor ik een stap zet, want voor de andere mensen bij de bijeenkomst was er duidelijk een heleboel nieuws. Van tevoren was ik gewaarschuwd dat ik zou moeten overleggen dat ik de afgelopen jaren vier maanden bij een diëtist geweest ben, dit ivm vergoeding van de…

  • Miran 2.0

    About the birds and the obese

    Vijf weken geleden kreeg ik de wake-up call der wake-up calls en werd eindelijk een knoop doorgehakt. Ik moet gezonder worden.  Al sinds ik mij kan herinneren heb ik overgewicht. Ik ben opgegroeid met een familie waar aan beide kanten overgewicht voorkwam en dus voelde het voor mij nooit als ‘abnormaal’ om wat voller te zijn als ‘normaal’.  Na mijn seksuele misbruik besloot ik echter dat voller kennelijk niet genoeg was om onaantrekkelijk te zijn en werd ik dikker en dikker. Als ik immers maar een lelijk lijf zou hebben zouden ze me ook nooit meer willen aanraken. Dat was iig wat ik mezelf wijs gemaakt had.  Toen ik na…

  • I'ts in my head

    Hoe meet je een leven

    Ik heb er wat moeite mee, bepalen hoeveel ik voor iemand beteken. Ik weet precies wat anderen voor mij betekenen, en voor mij lijkt dat altijd meer dan wat ik voor hun beteken. Klinkt vaag, maar ik probeer het uit te leggen. Na het verlies van mijn schoonzus maar ook na het verbreken van een vriendschap vorig jaar, maar eigenlijk bij elke relatie in mijn leven is daar elke keer weer de vraag; wat betekende ik nou eigenlijk voor hùn. En in mijn ogen kom ik altijd tot de conclusie dat het vast niet zoveel was. Waarom niet? Geen idee, omdat er van ons samen geen foto’s zijn? Ik heb een hekel aan…

  • Geen categorie

    53

    53. Een getal wat nooit meer groter zal worden. Een oneerlijk getal, een veel te klein getal.Gewoon een stom getal. Voorovergebogen zat je over je ziekenhuistafeltje vorige week vrijdagavond  omdat je alleen maar op die manier wat lucht kreeg.. Tegen de dokter die langskwam was je vrij duidelijk: ‘ik weet niet wat ze hier allemaal doen hoor, ze denken dat ik ga hemelen ofzo’. En hier staan we dan, en hoe bizar is dat.De afgelopen week hebben we allemaal in een ontkenning geleefd, dit kon toch echt niet gebeuren. We zochten je overal ….. in de wind,de wolken en de sterren,  een overvliegende vogel of een vroege vlinder. Toen we…