• I'ts in my head

    And up she goes..

    Elke keer denk je dat je hem bereikt heb; rockbottom. Maar als je dan later weer een ‘slechte’ periode krijgt blijkt het toen nog net niet rockbottom geweest te zijn. Ik ga dus niet zeggen dat we er waren, maar het was harder dan alle andere keren. Alles kwam samen, onverwerkte dingen uit het verleden, geldzorgen, een loodzware zwangerschap en nog veel meer. Onderstaande blog schreef ik aan het einde van mijn latijn, als echte hartenkreet. Vanuit de politiek kwamen een aantal reacties en gesprekken maar niemand die me echt kon helpen. Ben, die mijn wanhoop steeds groter zag worden stuurde de link naar de Burgemeester van Delft, en vanaf…

  • De Jansen's

    Brandbrief

    Ik deel veel online, maar merk dat er vaak toch wat van schaamte blijft bestaan. En schaamte is juist waardoor zo vaak niet bekend wordt hoe mis het kan gaan als instanties niet met zichzelf samenwerken en wetten en regelgevingen verkeerd worden uitgevoerd. Gisteren na een gesprek met de jeugdwijkverpleegkundige tot de schokkende conclusie gekomen dat wij niet de enigste zijn, en huisuitzettingen van gezinnen met jonge kinderen eigenlijk heel vaak voorkomen. Het feit is simpel; als je niet betaald dan heb je geen recht op wat je huurt. Ben ik het volledig mee eens. Als je liever verslavingen onderhoud dan huur betaald vind ik het terecht. Maar er zijn…

  • I'ts in my head

    It’s beginning to look a lot like..

    December, de mooiste maand van het jaar. Maar ik merk dat ik er dit jaar een beetje moeite mee heb. December is de maand waarin tot twee keer toe mijn lief ziek werd, ernstig ziek. De eerste keer, zeven jaar geleden op deze dag kreeg hij te horen dat hij kanker had. Onze wereld stond op zijn kop; ons toekomstbeeld verwoest. Vorig jaar ontdekten we dan wel in deze maand dat we zwanger waren, maar vlak daarna kreeg hij de diagnose hartfalen. Opnieuw een verwoest toekomstbeeld, opnieuw alles aanpassen. Momenteel voelt hij zich niet lekker, is weer sneller buiten adem, moeier, is schor en hoest zijn longen uit zijn lijf.…

  • I'ts in my head

    De dag dat zij het niet meer alleen kon…

    Als derde meisje binnen een gezin van drie kinderen groeide ik op, gelukkig en veilig. Toen mijn puberteit aanbrak met alle hormonen van dien begon mijn strijd. Onder invloed van medicijnen begon een strijd tegen depressie, simpelweg omdat mijn lijf een genetische ‘afwijking’ heeft waardoor er niet genoeg serotonine aangemaakt wordt. Zoveel weet ik nu, maar toen was ik daar totaal niet  van bewust. Het was een strijd in mijn hoofd die ik alleen voerde. Toen ik halverwege mijn puberteit opgenomen werd omdat ik intens benauwd was en een totaal verkeerde manier van ademhalen had aangeleerd wilde de kinderarts echter dat ik ook een psychiater zou zien. Tot dat moment…

  • I'ts in my head

    Inside out

    Daar  ben ik weer, na even flink wat stof weggeblazen te hebben. Er is veel gebeurd waarbij de geboorte van onze zoon L. het absolute hoogte punt was. Toch voel ik weer de behoefte van me af te schrijven, te delen waar het goed gaat en waar het soms fout  gaat. Alle geweldige en mooie momenten deel ik op mijn eigen T&L groep op facebook. Instant happyness door veel foto’s en verhalen van twee van de drie grootste lichtpunten in mijn leven. Mocht je lid willen worden kan je me altijd een berichtje sturen. Vandaag was een moeilijke dag, ik liep voor het eerst sinds de  geboorte van L. volledig…

  • brieven voor kabouter

    Heej Kabouter,

    lief cadeautje, wondertje, kaboutertje van ons.. Heb je het gemerkt, de stress en het verdriet die mama de afgelopen dagen had? Sorry, ik weet dat je het gemerkt hebt. Daarom wil ik je weer even schrijven, want ook al vertel ik je al veel, in de stille momentjes dat we even samen zijn, mama blijft toch meer een schrijver. Papa lag in het ziekenhuis de afgelopen dagen, en waar we een week geleden nog een feestje vierden omdat je al twaalf weken bij me groeit, zijn we ineens zo hard van de wolk die we voorzichtig  voelden afgegooid. Papa is namelijk ziek, heel ziek. Zijn hart werkt nog maar voor…

  • Geen categorie

    Lieve kabouter…

    Hier spreekt de je mama, hoofdbewoner van het huisje waarin we nu allebei wonen. Je mama, diegene die jou de komende maanden veilig moet houden, moet voeden en moet laten groeien. Kleine kabouter, totaal onverwacht kwam je ons leven in. Door vele werd je komst onmogelijk geacht, en desondanks heeft mama altijd geweten  dat hij nog bij me was en op je eigen moment wachtte. Vanaf het moment dat je bij me kwam was mama best een beetje bang. Niet alle kindjes die bij me kwamen vonden het even leuk bij me en vaak checkten ze dan ook veel te vroeg uit. Ondanks dat je zo onverwacht kwam ben je…

  • huishoudelijke mededelingen

    Ergens in 2002 begon ik, met een simpel dagboekje op mijn website. Nog voor bloggen een ding was gebruikte ik dat als mijn eigen dagboekje. Ik heb altijd al de neiging gehad lekker ‘out in the open’ te zijn en veel te delen. Toen werd bloggen een ‘ding’ en had iedereen er eentje. Men verzon regels waaraan je site  moest voldoen om een blog te mogen heten. Daarna kwam het ploggen, elke dag een foto, vloggen en weet ik wat nog meer. Ik probeerde het allemaal. Maar ik ben zoals ik ben en een ieder die me kent weet dat ik niet zo van de regels ben dus het was…

  • In my head..

    Hoe is het nu met jou?

    Goed hoor!   Ik hoor het mezelf zeggen, elke keer weer. Ik zie bijna de glimlach op mijn lippen en de blik waaruit moet blijken dat ik de wereld aankan. Als mensen vragen hoe het nu is is dat een beleefdheidsvraag. Mensen verwachten niet dat je op die vraag alles uit de doeken doet, en dus doe ik wat sociaal wenselijk is en antwoord: goed hoor! Maar hoe is het nu met mij? Hoe is het nu met ons. T. heeft haar plekje op school, maar maakt dagen van 8 tot half 5 wat enorm veel van haar incasseringsvermogen vraagt. T. is enig kind dus is er ook geen ander…

  • myself and I

    Ik ben wie ik ben..

    34 jaar, tenminste bijna dan. Er is een bom ontploft. En misschien wil ik eens een keer niet buigen. Ik ben wie ik ben en ik heb daar diepe dalen door meegemaakt. Misschien moet ik alles wat op mijn pad is gekomen eindelijk eens tot iets goeds ombuigen, dan is alles niet voor niets geweest.   Ik ben geboren als derde dochter in een gezin van een hard werkende vrachtwagenchauffeur en een thuisblijfmama. Ik heb eerlijk gezegd nooit problemen gehad met mijn jeugd, al wist ik wel dat  het anders was. Mijn ouders hadden het niet breed, moesten elke cent omdraaien en er was altijd wel een dochter die zich…