Archive for the ‘I’ts in my head’ Category

PostHeaderIcon It ain’t over…

‘till the fat lady sings.

‘Ik kan echt niet meer’ Hoor ik mezelf elke keer weer zeggen. Voor mij als vrouw die het altijd zelf wel regelt en zichzelf op de allerlaatste plaats zet een dappere uitspraak, al zeg ik het zelf.

Maar het lijkt alsof de lading niet overkomt. Zoals al eerder geschreven krijgen we hulp, onder de noemer ‘ontlasten van de mantelzorger met een burnout’. Of simpelgezegd: voorkomen dat ik volledig doordraai.
Hulp komt. Althans er komen veeeeeeel hulpverleners, en weer vervangers daarvan die met ons komen praten. En elke keer hoor ik mezelf weer zeggen: ‘ik ben op, ik kan echt niet meer’.
Elke keer gaan de hulpverleners weg met achterlating van een heleboel extra taken die gedaan moeten worden, aanvragen die gedaan moeten, administraties die omgegooid moeten en afspraken die nagelopen moeten worden.

Bij elke gelegenheid hoor ik mezelf, telkens zachter mompelen: ‘ik ben zo moe, ik kan niet meer’.
Ik zet mijn glimlach op en wapen mezelf met een flinke dosis sarcasme, en ga toch maar door. Gewoon omdat er geen andere keus is.
Een burnout kan je immers eigenlijk niet hebben als ‘huisvrouw’. Als je zakenman bent of professioneel verzorgende meld je je ziek en kan je herstellen. Het blijft een heftige weg en naar ik hoor komen ook deze mensen er nooit helemaal meer bovenop, maar ze kunnen iig het grootste deel van de oorzaak van hun burnout (tijdelijk) wegnemen.
Ik kan en wil de oorzaken van mijn burnout niet wegnemen. De zorgen om de gezondheid van mijn liefste blijft. Het knokken voor de rechten van mijn meisje blijft, en mijn kleine mannetje blijft ook gewoon zijn bewerkelijke zelf.
Dat mag ook allemaal, ze zijn goed zoals ze zijn en ik ben ook echt oprecht gelukkig met mijn leven.

Maar het gevoel niet gehoord te worden als ik (inmiddels) fluisterend zeg: ‘ik kan niet meer’ wordt steeds groter. Wat moet ik doen om begrepen te worden en duidelijk te maken dat ik geen aanvragen meer kan doen, geen extra taken kan hebben. Ik kan het niet, mijn hoofd is een zeef en ik ben al blij als ik mezelf ’s morgens weer herinner hoe het is om adem te halen.

Ik kan niet alleen niet meer qua regelen van dingen maar zo langzamerhand kan ik ook niet meer genieten, en sleep ik mezelf letterlijk de dagen door.
‘Ik kan niet meer’ betekent niet dat ik gewoon even een off -day heb. Of dat ik een schop onder mijn hol moet hebben.
‘Ik kan niet meer’ betekent dat ik te lang sterk ben geweest, te lang alles alleen heb gedaan.
‘Ik kan niet meer’ betekent dat ik inderdaad misschien wel als een klein meisje bij de hand genomen moet worden en geleerd moet worden hoe het ook alweer moet, dat volwassen zijn.
‘Ik kan niet meer’ betekent niet dat ik depressief ben, sterker nog ik ben ontzettend gemotiveerd een nieuwe frisse start te maken met mijn leven, ik kan alleen even niet meer.

 

Deze fat lady zal niet snel gaan zingen, dus zal altijd blijven gelden ‘it ain’t over’.
Maar deze fat lady kan vandaag of morgen wel eens heel hard gaan gillen.

Gewoon, omdat ik niet meer kan.

 

PostHeaderIcon And up she goes..

Elke keer denk je dat je hem bereikt heb; rockbottom.
Maar als je dan later weer een ‘slechte’ periode krijgt blijkt het toen nog net niet rockbottom geweest te zijn.
Ik ga dus niet zeggen dat we er waren, maar het was harder dan alle andere keren.

Alles kwam samen, onverwerkte dingen uit het verleden, geldzorgen, een loodzware zwangerschap en nog veel meer.
Onderstaande blog schreef ik aan het einde van mijn latijn, als echte hartenkreet. Vanuit de politiek kwamen een aantal reacties en gesprekken maar niemand die me echt kon helpen. Ben, die mijn wanhoop steeds groter zag worden stuurde de link naar de Burgemeester van Delft, en vanaf toen is het balletje gaan rollen (waarvoor mijn enorme dank!)

Hoe en wat er allemaal in werking is gezet is overweldigend en na 15 jaar samen zijn met mijn lief en 15 jaar zorgen heb ik het idee dat we er eindelijk echt gaan komen.
We hebben een compleet sociaal team achter ons staan die allerhande dingen kan regelen (tot hopelijk het aanvragen van een pgb aan toe, waardoor voor Teddie eindelijk wat extra hulp ingekocht kan gaan worden).
En van de week hebben we een afspraak met budget hulp.
We hebben ervoor gekozen om de komende tijd budgetbeheer te gaan vragen. Ik ben op, moe en af en wil rust, Ben heeft sowieso de energie niet het hele stukje financieel weer van me over te nemen.

Omdat we eind van het jaar het hele ‘volledig afkeurings traject’ met Ben gaan afsluiten is ons inkomen de komende anderhalf jaar nog onzeker. Simpelweg omdat ze het bij het uwv gewoon niet snappen. Als wij budgethulp krijgen dan krijgen wij gewoon gegarandeerd elke week een weekbudget en elke terugval in inkomsten of herberekening regelen hun. Als er zoals nu onvoldoende binnenkomt om alles te betalen puzzelen hun samen met ons uit hoe het aan te pakken en nemen evt contact op met instanties om betaalafspraken te maken.

Ik kan namelijk even niet meer, de mantelzorger  is uitgeblust. Ik ben bezig met een intensief traject bij gr1pp om mezelf weer te leren lezen en accepteren, ik zorg voor mijn liefdes en probeer nog te genieten van het leven. Energie voor meer is er gewoon echt niet meer.

En toch ondanks dat het een dieper gat leek als ooit te voren voelt het enorm positief. We moeten, meer als ooit weer gaan knokken, inleveren en aanpassen. Maar wij kunnen dat. Al 15 jaar weten we keer op keer van niets iets te maken en te overleven. Daar gaan we mee door, alleen nu met een heel stuk minder zorgen op mijn schouders.

Eindelijk helpen mensen mee te tillen. Eindelijk mogen we verwerken en herpakken.

Eindelijk kunnen we weer ademhalen.

PostHeaderIcon It’s beginning to look a lot like..

December, de mooiste maand van het jaar.

Maar ik merk dat ik er dit jaar een beetje moeite mee heb. December is de maand waarin tot twee keer toe mijn lief ziek werd, ernstig ziek.
De eerste keer, zeven jaar geleden op deze dag kreeg hij te horen dat hij kanker had. Onze wereld stond op zijn kop; ons toekomstbeeld verwoest.
Vorig jaar ontdekten we dan wel in deze maand dat we zwanger waren, maar vlak daarna kreeg hij de diagnose hartfalen. Opnieuw een verwoest toekomstbeeld, opnieuw alles aanpassen.

Momenteel voelt hij zich niet lekker, is weer sneller buiten adem, moeier, is schor en hoest zijn longen uit zijn lijf. En dan slaat de paniek toe, dan pas merk ik hoeveel impact de afgelopen jaren hebben gehad. Dagelijks leven we in de schaduw van zijn ziekten, van zijn vonnis, van de angst. Er zijn hele nachten dat ik wakker lig luisterend naar zijn ademhaling hopende dat ik die gewoon blijf horen.
Het genieten lukt niet zo goed dit jaar, al die slechtnieuws data die voorbij komen maken me zenuwachtig, paniekerig.

Ik geniet van alles wat mijn grote meisje doet, en hoe blij ze is met kleine dingen, Ik geniet van de lach van mijn kleinste mannetje. Geniet van de liefde en steun die ik van Ben krijg, en ben voor het eerst in lange tijd echt gelukkig met mijn gezin, en ik voel me ook echt compleet.
Maar juist daardoor merk ik dat ik nog moet rouwen, nog moet afsluiten. Alles nog een plekje geven en vooral moet werken aan het leven in de schaduw van twee hele zware diagnoses. Mijn eigen zonnestralen weer creëren, en durven genieten.

Gelukkig vroeg ik hulp.

PostHeaderIcon De dag dat zij het niet meer alleen kon…

Als derde meisje binnen een gezin van drie kinderen groeide ik op, gelukkig en veilig.
Toen mijn puberteit aanbrak met alle hormonen van dien begon mijn strijd. Onder invloed van medicijnen begon een strijd tegen depressie, simpelweg omdat mijn lijf een genetische ‘afwijking’ heeft waardoor er niet genoeg serotonine aangemaakt wordt. Zoveel weet ik nu, maar toen was ik daar totaal niet  van bewust. Het was een strijd in mijn hoofd die ik alleen voerde. Toen ik halverwege mijn puberteit opgenomen werd omdat ik intens benauwd was en een totaal verkeerde manier van ademhalen had aangeleerd wilde de kinderarts echter dat ik ook een psychiater zou zien.
Tot dat moment was ik gelukkig, tot dat moment kon ik de wereld aan.

Via een intens gemene weg kwamen mijn klasgenoten en vrienden achter het feit dat ik een consult met psychiater had gehad, en hard als pubers zijn was ik vanaf dat moment niet meer diegene die altijd ‘one of the guys’ was, maar was ik gekke Miran.
Later dat jaar werd mij iets aangedaan wat geen enkele vrouw of meisje aangedaan zou mogen worden, maar omdat ze mij vertelden dat ik toch gek was, en iedereen dat wist en niemand mij dus zou geloven hield ik dat maar voor me.

In een jaar tijd veranderde ik van een blije, vrolijke puber met meer dan genoeg vrienden in een eenling. Beschadigd, met een eetprobleem en kilo’s die eraan vlogen.

Maar ik ging door, alleen, in mijn eigen hoofd.
Op mijn 20e werd ik ernstig ziek, en in plaats van te vechten vond ik het wel best, ik had geen levenslust meer.
Mijn gewicht bereikte eenzame hoogtes, en lopen was op dat moment niet meer mogelijk. Mijn enige vriendin op de wereld was mijn mam, die me vrolijk overal heen duwde in mijn rolstoel, maar ook haar heb ik nooit deelgenoot gemaakt van mijn eenzame strijd.

Een jaar later ontmoette ik Ben, mijn liefde, mijn zielsmaatje. Hij zat in zijn eigen strijd en we lieten elkaar in onze waarde, we streden naast elkaar. Na een half jaar logeren bij hem besloten we dat het zo goed voelde dat we samen verder wilden, en samen wilden strijden. Er samen bovenop komen.

In de jaren die volgden heb ik de strijd een heel klein stukje gedeeld, en na het verlies van ons eerste kindje voor het eerst toegegeven dat ik het niet meer alleen kon. Na een aantal gesprekken werd besloten te beginnen met Prozac, en langzaam kreeg ik wat rust in mijn hoofd. Toen een jaar later T. werd geboren was ik gelukkig, de prozac ondersteunde me voldoende en ik hield mijn hoofd boven water.

Mooie, maar ook zware jaren volgden. Het verlies van nog een aantal kindjes verwerkte ik in stilte, zonder hulp. Ik bleef knokken.
Een schuld uit Ben zijn vorige leven van ruim 20.000 euro brachten we zelf terug naar nihil, zonder hulp en door zelf te knokken.

Toen werd hij ziek, mijn maatje, mijn lief, mijn zielsverwant. En in dezelfde periode begonnen de problemen met T.
Ik overleefde, was er voor hun beiden, en met zijn drie deden we het maar mooi.
Zelfs toen mijn meisje schoolloos thuis kwam te zitten voor een ruim jaar knokten we ons er doorheen, verzoop ik niet. We kregen veel financiële tegenslagen, en rekeningen die niet betaald konden worden bleven liggen. Toch vond ik elke keer wel weer een oplossing.
Twee jaar geleden durfte ik na 10 jaar huwelijk mijn man eindelijk te vertellen wat er met me gebeurt was, toen in mijn puberteit. Na tien jaar huwelijk had ik eindelijk voldoende vertrouwen gevonden om eindelijk aan iemand anders mijn ‘geheim’ te vertellen. En wonderwel vond mijn man me niet eens gek 😉

Vorig jaar December kwam mijn allergrootste wens uit, er zou toch nog een baby komen. Ik zou me eindelijk  compleet kunnen voelen.

18 januari dit jaar kwam echter een abrupt einde aan mijn geluk. Ben werd opgenomen en duidelijk werd dat het echt heel slecht met hem ging. Alweer kreeg ik een keiharde klap, en weer moest ik leven met het idee zonder hem verder te moeten.

Wat hebben we geknokt het afgelopen jaar, en daartussendoor was ik ook nog eens zwanger. En vooral dat laatste voelde als een enorm eenzame weg. Voor mij geen ‘hoera, zwanger!’ kaartjes, geen babyfeestjes, geen onverwachte shopmiddagen  met vriendinnen. Voor mij alleen maar zorgen. Ik stierf van de pijn, maar ging door, het moest wel, ik moest mantelzorgen.
Toen na twee loodzware laatste weken L. werd geboren zat ik op een wolk. Daar was hij dan, mijn mannetje, mijn ventje. Het kindje wat altijd bij me is geweest en zo graag geboren wilde worden. Onze dappere strijder.

Even, heel even heb ik intens genoten. Tot de eenzaamheid weer toesloeg. Waar waren de kraambezoekjes van mensen van wie ik het wel verwacht had? Met wie kon ik mijn intense geluk delen behalve met Ben?
‘een postnatale depressie’ werd logischerwijs als eerste geroepen. Maar ik wist dat dat niet klopte, ik was en ben niet depressief, ik wil en kan het alleen niet meer alleen.

Toen de afgelopen tijd mijn meisje bleek te verzuipen in alles wat ze meegemaakt heeft en aan zware EMDR sessies begon, de ene financiële tegenvaller na de andere kwam en we op dat punt weer ‘terug bij af’ zijn, en ik mijn zwangerschap en afgelopen jaar niet goed een plaatsje kan geven werd het me eindelijk duidelijk: ik kan het niet meer.

Vorige week woensdag vroeg ik hulp, echte, psychologische hulp. Want ik verzuip. Ik krijg het niet meer op een rijtje en weet even niet zo goed hoe ik moet knokken.
Vergis je niet, ik geniet intens van mijn kleine mannetje, mijn meisje die zich op haar eigen manier staande houd in deze gekke wereld, mijn lief die zichzelf elke keer weer weet op te krikken. Mijn complete gezin, maar ik besef me dat ik alles niet meer alleen hoef te doen.

De orthopedagoog van T., waar ik mijn hulpvraag het eerste neerlegde wist het mooi te verwoorden, het elke keer verliezen van je toekomstbeeld is een continue rouwproces. Het aan moeten passen van het ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’ met Ben, het accepteren van de ‘beperking’ van T waardoor haar toekomst er ook anders uitziet als ik gehoopt had, maar ook het niet kunnen genieten van mijn zwangerschap zijn allemaal onverwerkte verliezen.

PTSS noemen ze het zo mooi, ik noem het een vol emmertje. Een mama leeuw die even niet meer weet hoe te vechten en eindelijk anderen de ‘troep’ binnen laat om het jagen en bewaken te doen.

Ik kan het niet meer alleen, maar ik wil het ook niet meer alleen.

Dit meisje, deze vrouw vraagt (eindelijk) hulp.

 

HELP

 

PostHeaderIcon Inside out

Daar  ben ik weer, na even flink wat stof weggeblazen te hebben.

Er is veel gebeurd waarbij de geboorte van onze zoon L. het absolute hoogte punt was.
Toch voel ik weer de behoefte van me af te schrijven, te delen waar het goed gaat en waar het soms fout  gaat. Alle geweldige en mooie momenten deel ik op mijn eigen T&L groep op facebook. Instant happyness door veel foto’s en verhalen van twee van de drie grootste lichtpunten in mijn leven. Mocht je lid willen worden kan je me altijd een berichtje sturen.

Vandaag was een moeilijke dag, ik liep voor het eerst sinds de  geboorte van L. volledig vast in mijn hoofd. De periode voor zijn geboorte was heel heftig, en door een ziekenhuis opname nooit goed afgesloten. Ooit schrijf ik daar wel over, maar niet vandaag.
Onbedoeld ben ik voor mijn bevalling prozac-loos geweest, en dat heb ik best een lange tijd volgehouden.
Maar zoals ik altijd heb geweten is geen roze wolk groot genoeg om dat vol te kunnen houden. Simpelweg omdat mijn lijf er echt niet ineens genoeg serotonine van gaat aanmaken.
Dus  nam ik ze weer, en daar ging het mis.
Mijn zelfbeeld is altijd dramatisch geweest, en het opnieuw beginnen met medicatie voelde als falen. Ik weet dat dat het niet is, maar heej leg dat mijn hoofd eens uit.
Maar dankzij de medicatie kon ik wel beginnen met verwerken. En verwerken valt me zwaar. Ik heb me de afgelopen maanden  namelijk ontzettend eenzaam gevoeld. Niet in mijn gezin, en gelukkig had ik een heel klein groepje mensen die er wel voor ons waren.
Maar eenzaam omdat er zo weinig onze vreugde leken en lijken te delen. Dat onze L., die eigenlijk het allergrootste wereldwonder ooit is door zoveel mensen niet met open armen is ontvangen in deze wereld. Dat er soms zelfs onverschillig werd gereageerd. Voor veel mensen zou dit een reden zijn om hun schouders op te halen en ‘boeiend’ te roepen, maar zo werkt mijn hoofd simpelweg niet.
Mijn hoofd roept namelijk om liefde van de ‘grote boze buitenwereld’; acceptatie, het gevoel erbij te horen.
Ik  ben sociaal niet heel sterk, maak makkelijk onwijs domme opmerkingen en door mijn telefoon angst is het moeilijk toch te laten blijken dat ik echt aan mensen denk of meeleef.

2016 is een vreemd, druk jaar geweest voor veel mensen. Ik hoor regelmatig om me heen: ‘wat is het toch een kutjaar’.
Mijn hart breekt dan in 1000 stukjes want ik wil zo graag laten zien hoeveel moois dit jaar gebracht heeft. Ik kijk naast me terwijl ik dit typ en zie de blijste baby ooit (ondanks zijn officiële predicaat ‘huilbaby’) die in zijn slaap de mooiste glimlach geeft.
Mijn grote meisje is ook zo geweldig geweest dit jaar. Ze maakte grote sprongen en blijkt de beste grote zus ooit te zijn. Waar ze zoveel op tegen heeft gehad op zijn komst waakt ze tegenwoordig als een moederleeuw over haar broertje.
Ik wil het delen, vertellen hoe gezegend ik ben, wij zijn, maar niemand lijkt ‘thuis’ te zijn. Veel mensen hangen vast in de mening dat het een ‘kutjaar’ was/is en dat doet mij pijn. Een jaar kan rotperiodes hebben, moelijk zijn, en veel verdriet brengen maar is nooit per definitie ‘kut’. Dit jaar was voor mij op sommige momenten rot, moeilijk, kut en enorm verdrietig. Maar het was geen ‘ kutjaar’ want daarmee noem je alles wat dit jaar gebeurt is kut, inclusief de geboorte van onze mooie L.

Mijn verwachtingen over de kraamperiode en aandacht voor ons gezin na de komst van L. blijken veel te groot te zijn geweest, en dat terwijl ik in alle jaren al geleerd heb weinig te verwachten.
Ik had gehoopt dat de komst  van L. wezenlijk verschil zou maken in mijn verwachtingspatroon, positief zou laten zien dat ik veel te negatief denk over de mensheid. Helaas was het weer een negatieve ervaring, ondanks de wel fijne dingen die er waren de afgelopen periode.

Gelukkig is het herfst, en ik hou van de herfst. Waar anderen in een winterdip raken, schud ik mijn zomerdip van mij af en geniet van alles om me heen. Dat helpt enorm bij het verwerken van teleurstellingen. Teleurstellingen die ik mezelf aangedaan heb, want mijn verwachtingspatroon was te groot.

Toch wil ik echt vanuit de grond van mijn hart nog kwijt: ik neem niemand iets kwalijk, kraamvisite kan misschien niet meer, maar babyvisite is nog altijd heel erg welkom. Ik kan zelfs nog nieuwe beschuitjes kopen bij al die pakken blauwe muisjes.
Ik besef mij al te goed dat ik niet altijd de makkelijkste ben, en soms onbewust verkeerd of rot uit de hoek kan komen.
Vertel het mij… want echt,  want uiteindelijk zal blijken dat mijn gezin en ik het echt wel waard zijn…

Welkom!
Welkom op de nieuwe site van de Jansens! Hier schijf ik, Miranda, over mijn leven met de drie liefste mensen ter wereld, mijn lief Benny, dochter T. (2005) en zoon L.(2016) Over mijn hobby's, onze huisdieren en ons wel en wee. Mocht er iets zijn of mocht je het ww willen weten kan je altijd mailen; bennyenmiranda@sjannel.nl Veel lees plezier!
Kalender
april 2018
m D w d v Z Z
« nov    
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30