• In my head..

    Hoe is het nu met jou?

    Goed hoor!   Ik hoor het mezelf zeggen, elke keer weer. Ik zie bijna de glimlach op mijn lippen en de blik waaruit moet blijken dat ik de wereld aankan. Als mensen vragen hoe het nu is is dat een beleefdheidsvraag. Mensen verwachten niet dat je op die vraag alles uit de doeken doet, en dus doe ik wat sociaal wenselijk is en antwoord: goed hoor! Maar hoe is het nu met mij? Hoe is het nu met ons. T. heeft haar plekje op school, maar maakt dagen van 8 tot half 5 wat enorm veel van haar incasseringsvermogen vraagt. T. is enig kind dus is er ook geen ander…

  • In my head..

    Empty arms…

    Ik hoor ze regelmatig, de opmerkingen, de beschuldigingen…. ‘maar je moet dankbaar zijn dat je een kind hebt’ ‘jij bent tenminste moeder’ ‘wees blij dat je er maar eentje hebt in deze situatie’ Alsof ik niet blij zou zijn met mijn meisje, ik snap niet waar de totale waanzin dat te denken vandaan komt. Maar weet je soms vind ik het zo oneerlijk. Want ook ik ben ongewenst kinderloos, mijn armen zijn nog altijd leeg. Het is nooit mijn bedoeling geweest maar 1 kind te krijgen, en na talloze miskramen en vroeggeboorten kan ik het nog steeds  niet accepteren, mijn lege armen. Het gemis van een tweede kindje is groot,…