Archive for december, 2016

PostHeaderIcon It’s beginning to look a lot like..

December, de mooiste maand van het jaar.

Maar ik merk dat ik er dit jaar een beetje moeite mee heb. December is de maand waarin tot twee keer toe mijn lief ziek werd, ernstig ziek.
De eerste keer, zeven jaar geleden op deze dag kreeg hij te horen dat hij kanker had. Onze wereld stond op zijn kop; ons toekomstbeeld verwoest.
Vorig jaar ontdekten we dan wel in deze maand dat we zwanger waren, maar vlak daarna kreeg hij de diagnose hartfalen. Opnieuw een verwoest toekomstbeeld, opnieuw alles aanpassen.

Momenteel voelt hij zich niet lekker, is weer sneller buiten adem, moeier, is schor en hoest zijn longen uit zijn lijf. En dan slaat de paniek toe, dan pas merk ik hoeveel impact de afgelopen jaren hebben gehad. Dagelijks leven we in de schaduw van zijn ziekten, van zijn vonnis, van de angst. Er zijn hele nachten dat ik wakker lig luisterend naar zijn ademhaling hopende dat ik die gewoon blijf horen.
Het genieten lukt niet zo goed dit jaar, al die slechtnieuws data die voorbij komen maken me zenuwachtig, paniekerig.

Ik geniet van alles wat mijn grote meisje doet, en hoe blij ze is met kleine dingen, Ik geniet van de lach van mijn kleinste mannetje. Geniet van de liefde en steun die ik van Ben krijg, en ben voor het eerst in lange tijd echt gelukkig met mijn gezin, en ik voel me ook echt compleet.
Maar juist daardoor merk ik dat ik nog moet rouwen, nog moet afsluiten. Alles nog een plekje geven en vooral moet werken aan het leven in de schaduw van twee hele zware diagnoses. Mijn eigen zonnestralen weer creëren, en durven genieten.

Gelukkig vroeg ik hulp.

PostHeaderIcon De dag dat zij het niet meer alleen kon…

Als derde meisje binnen een gezin van drie kinderen groeide ik op, gelukkig en veilig.
Toen mijn puberteit aanbrak met alle hormonen van dien begon mijn strijd. Onder invloed van medicijnen begon een strijd tegen depressie, simpelweg omdat mijn lijf een genetische ‘afwijking’ heeft waardoor er niet genoeg serotonine aangemaakt wordt. Zoveel weet ik nu, maar toen was ik daar totaal niet  van bewust. Het was een strijd in mijn hoofd die ik alleen voerde. Toen ik halverwege mijn puberteit opgenomen werd omdat ik intens benauwd was en een totaal verkeerde manier van ademhalen had aangeleerd wilde de kinderarts echter dat ik ook een psychiater zou zien.
Tot dat moment was ik gelukkig, tot dat moment kon ik de wereld aan.

Via een intens gemene weg kwamen mijn klasgenoten en vrienden achter het feit dat ik een consult met psychiater had gehad, en hard als pubers zijn was ik vanaf dat moment niet meer diegene die altijd ‘one of the guys’ was, maar was ik gekke Miran.
Later dat jaar werd mij iets aangedaan wat geen enkele vrouw of meisje aangedaan zou mogen worden, maar omdat ze mij vertelden dat ik toch gek was, en iedereen dat wist en niemand mij dus zou geloven hield ik dat maar voor me.

In een jaar tijd veranderde ik van een blije, vrolijke puber met meer dan genoeg vrienden in een eenling. Beschadigd, met een eetprobleem en kilo’s die eraan vlogen.

Maar ik ging door, alleen, in mijn eigen hoofd.
Op mijn 20e werd ik ernstig ziek, en in plaats van te vechten vond ik het wel best, ik had geen levenslust meer.
Mijn gewicht bereikte eenzame hoogtes, en lopen was op dat moment niet meer mogelijk. Mijn enige vriendin op de wereld was mijn mam, die me vrolijk overal heen duwde in mijn rolstoel, maar ook haar heb ik nooit deelgenoot gemaakt van mijn eenzame strijd.

Een jaar later ontmoette ik Ben, mijn liefde, mijn zielsmaatje. Hij zat in zijn eigen strijd en we lieten elkaar in onze waarde, we streden naast elkaar. Na een half jaar logeren bij hem besloten we dat het zo goed voelde dat we samen verder wilden, en samen wilden strijden. Er samen bovenop komen.

In de jaren die volgden heb ik de strijd een heel klein stukje gedeeld, en na het verlies van ons eerste kindje voor het eerst toegegeven dat ik het niet meer alleen kon. Na een aantal gesprekken werd besloten te beginnen met Prozac, en langzaam kreeg ik wat rust in mijn hoofd. Toen een jaar later T. werd geboren was ik gelukkig, de prozac ondersteunde me voldoende en ik hield mijn hoofd boven water.

Mooie, maar ook zware jaren volgden. Het verlies van nog een aantal kindjes verwerkte ik in stilte, zonder hulp. Ik bleef knokken.
Een schuld uit Ben zijn vorige leven van ruim 20.000 euro brachten we zelf terug naar nihil, zonder hulp en door zelf te knokken.

Toen werd hij ziek, mijn maatje, mijn lief, mijn zielsverwant. En in dezelfde periode begonnen de problemen met T.
Ik overleefde, was er voor hun beiden, en met zijn drie deden we het maar mooi.
Zelfs toen mijn meisje schoolloos thuis kwam te zitten voor een ruim jaar knokten we ons er doorheen, verzoop ik niet. We kregen veel financiële tegenslagen, en rekeningen die niet betaald konden worden bleven liggen. Toch vond ik elke keer wel weer een oplossing.
Twee jaar geleden durfte ik na 10 jaar huwelijk mijn man eindelijk te vertellen wat er met me gebeurt was, toen in mijn puberteit. Na tien jaar huwelijk had ik eindelijk voldoende vertrouwen gevonden om eindelijk aan iemand anders mijn ‘geheim’ te vertellen. En wonderwel vond mijn man me niet eens gek 😉

Vorig jaar December kwam mijn allergrootste wens uit, er zou toch nog een baby komen. Ik zou me eindelijk  compleet kunnen voelen.

18 januari dit jaar kwam echter een abrupt einde aan mijn geluk. Ben werd opgenomen en duidelijk werd dat het echt heel slecht met hem ging. Alweer kreeg ik een keiharde klap, en weer moest ik leven met het idee zonder hem verder te moeten.

Wat hebben we geknokt het afgelopen jaar, en daartussendoor was ik ook nog eens zwanger. En vooral dat laatste voelde als een enorm eenzame weg. Voor mij geen ‘hoera, zwanger!’ kaartjes, geen babyfeestjes, geen onverwachte shopmiddagen  met vriendinnen. Voor mij alleen maar zorgen. Ik stierf van de pijn, maar ging door, het moest wel, ik moest mantelzorgen.
Toen na twee loodzware laatste weken L. werd geboren zat ik op een wolk. Daar was hij dan, mijn mannetje, mijn ventje. Het kindje wat altijd bij me is geweest en zo graag geboren wilde worden. Onze dappere strijder.

Even, heel even heb ik intens genoten. Tot de eenzaamheid weer toesloeg. Waar waren de kraambezoekjes van mensen van wie ik het wel verwacht had? Met wie kon ik mijn intense geluk delen behalve met Ben?
‘een postnatale depressie’ werd logischerwijs als eerste geroepen. Maar ik wist dat dat niet klopte, ik was en ben niet depressief, ik wil en kan het alleen niet meer alleen.

Toen de afgelopen tijd mijn meisje bleek te verzuipen in alles wat ze meegemaakt heeft en aan zware EMDR sessies begon, de ene financiële tegenvaller na de andere kwam en we op dat punt weer ‘terug bij af’ zijn, en ik mijn zwangerschap en afgelopen jaar niet goed een plaatsje kan geven werd het me eindelijk duidelijk: ik kan het niet meer.

Vorige week woensdag vroeg ik hulp, echte, psychologische hulp. Want ik verzuip. Ik krijg het niet meer op een rijtje en weet even niet zo goed hoe ik moet knokken.
Vergis je niet, ik geniet intens van mijn kleine mannetje, mijn meisje die zich op haar eigen manier staande houd in deze gekke wereld, mijn lief die zichzelf elke keer weer weet op te krikken. Mijn complete gezin, maar ik besef me dat ik alles niet meer alleen hoef te doen.

De orthopedagoog van T., waar ik mijn hulpvraag het eerste neerlegde wist het mooi te verwoorden, het elke keer verliezen van je toekomstbeeld is een continue rouwproces. Het aan moeten passen van het ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’ met Ben, het accepteren van de ‘beperking’ van T waardoor haar toekomst er ook anders uitziet als ik gehoopt had, maar ook het niet kunnen genieten van mijn zwangerschap zijn allemaal onverwerkte verliezen.

PTSS noemen ze het zo mooi, ik noem het een vol emmertje. Een mama leeuw die even niet meer weet hoe te vechten en eindelijk anderen de ‘troep’ binnen laat om het jagen en bewaken te doen.

Ik kan het niet meer alleen, maar ik wil het ook niet meer alleen.

Dit meisje, deze vrouw vraagt (eindelijk) hulp.

 

HELP

 

Welkom!
Welkom op de nieuwe site van de Jansens! Hier schijf ik, Miranda, over mijn leven met de drie liefste mensen ter wereld, mijn lief Benny, dochter T. (2005) en zoon L.(2016) Over mijn hobby's, onze huisdieren en ons wel en wee. Mocht er iets zijn of mocht je het ww willen weten kan je altijd mailen; bennyenmiranda@sjannel.nl Veel lees plezier!
Kalender
december 2016
m D w d v Z Z
« okt   mrt »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031