myself and I

Ik ben wie ik ben..

34 jaar, tenminste bijna dan.
Er is een bom ontploft. En misschien wil ik eens een keer niet buigen. Ik ben wie ik ben en ik heb daar diepe dalen door meegemaakt. Misschien moet ik alles wat op mijn pad is gekomen eindelijk eens tot iets goeds ombuigen, dan is alles niet voor niets geweest.

 

Ik ben geboren als derde dochter in een gezin van een hard werkende vrachtwagenchauffeur en een thuisblijfmama.
Ik heb eerlijk gezegd nooit problemen gehad met mijn jeugd, al wist ik wel dat  het anders was. Mijn ouders hadden het niet breed, moesten elke cent omdraaien en er was altijd wel een dochter die zich te kort gedaan voelde.
Ik heb nooit te klagen gehad en nog steeds zou ik dat nog niet willen doen al kreeg ik er geld op toe. Mijn ouders hebben het goed gedaan en naar eer en geweten ons opgevoed op een manier waarop zij het goed achten.

Zussen onderling was echter een ander verhaal. Ik kan mij werkelijk geen moment  herinneren dat we alle drie tegelijkertijd door 1 deur konden. Drie verschillende labiele karakters staan dat gewoon niet toe.
Omdat ik een soort van nakomer ben (de middelste was 5 1/2 toen ik geboren werd) heb ik me er nooit echt tussen voelen passen. Prima, ik ging mijn eigen weg wel, had veel vriendinnen en maakte mijn eigen geluk.

Zoals eerder aangegeven waren het drie labiele karakters wat resulteerde in 1 zus die niet wist hoe snel ze moest trouwen en kinderen krijgen en de ander die in vroeger tijden altijd ziek, zwak of onderweg was en zich in de 1 na de andere ongelukkige relatie stort omdat ze zichzelf een soort florence nightingale rol heeft toegemeten.
Prima, ieder zijn eigen manier.

Ik was een apart kind, omdat ik de samenhang in ons gezin miste overschreeuwde ik de boel vaak, hing de pias uit en deed alles om maar gezelligheid te creëren.
Mijn leven was een bal masque maar dat vond ik prima, en denk nog steeds niet dat ik het anders had gedaan.
In de klas was ik altijd de middenmoot, ik behoorde niet tot de populairste maar ging wel met ze om. Ik was zeg maar het grijze gebied tussen populair of sukkel.

In de derde van de Mavo veranderde alles. Ik lag in de knoop met alles, voelde me niet belangrijk omdat het volwassen leven van mijn zussen veel boeiender leek en ik elk weekend bonje had met mijn vader om te laten zien dat er ook echt nog iemand thuis woonde.
Een verwaarloosde longontsteking leverde een paniekreactie op waardoor ik mezelf een totaal verkeerde ademhaling had aangemeten. Een ziekenhuis opname van drie weken volgde waarin ik fysio therapie en allerhande behandelingen kreeg, maar ook een afspraak met een psychiater.
Die afspraak is trouwens maar 1 malig geweest omdat ik volgens de psych een typische puber was met zijn ups en downs maar over het algemeen volledig blij en gelukkig. En eerlijk? Zo voelde ik me ook…. tot toen.

Tijdens mijn ziekenhuisopname heeft iemand (ik ga geen vingerswijzen zolang ik niet zeker weet wie) van binnen mijn directe familie tegen klasgenoten gezegd dat ik naar de psych moest omdat ik gek was.
Je begrijpt, pubers onder elkaar en het jaar from hell was geboren.
In dat jaar is veel gebeurt, met als dramatisch dieptepunt de schoolreis naar engeland. Tijdens 1 van de avonden daar vonden drie jongens het nodig aan mij te zitten. Niet aan te randen, niet onzedelijk betasten, gewoon verkrachten. Althans, inmiddels ben ik er wel achter dat in hun onervarenheid er wel sprake was van verkrachting,  maar het wel echt wel heel ‘lullig’ gebeurde. Niet dat dat ergens op slaat maar dat is hoe ik er nu op terug kijk.

Ergens tijdens de uren en dagen die erop volgden besloot ik er niet over te praten. NOOIT.
Ik zette mijn masker op en ging naar huis, vol verhalen en begon het grootste balmasque ooit.
Waarom die beslissing? Ik wilde mijn ouders niet teleurstellen, vond dat het misschien wel mijn eigen schuld was en was bang voor de consequenties. Ik was immers al ‘gek’ verklaard dus kon ik het maar beter laten voor wat het was.

Niet kort daarna kwam er een gezellige gezinsvakantie naar Belgie. Ik, mijn ouders, zussen, hun mannen en inmiddels 1 jarig nichtje.
Op een dag kwam het idee samen iets te gaan doen wat voor mij betekende dat ik tussen twee volwassenen in moest zitten en gezien mijn recent ontwikkelde haat voor mijn lichaam gaf mij dat enorme angst.
Ruzie volgde.
Ruzie waarin mijn zwager het nodig vond mij totaal in elkaar te meppen en mijn eigen vader erbij weg liep omdat hij ipv mij te hulp te schieten. Ruzie waarbij mijn vader volledig door het lint ging toen alleen ik en mijn moeder er nog waren. Vazen werden naar mijn hoofd gegooid, wc deuren open gebroken en de enigste boodschap was dat het allemaal mijn schuld was omdat ik altijd zo moeilijk deed.
Mijn moeder was er als enigste voor me, en dat is in al die jaren daarna altijd zo gebleven. Toch zou ik mijn grote ‘geheim’ nooit vertellen. NOOIT.

Ik begon met eten..

Ik raapte mezelf bij elkaar, accepteerde dat er na de komst van de kinderen van mijn zus geen liefde meer over was van vaders kant voor een puberdochter die vreselijk met zichzelf in de knoop zat.

Ik haalde mijn mavo diploma, mijn diploma doktersassistente en kreeg een leuke baan.
Totdat ik ziek werd, heel erg ziek waardoor ik intensieve behandelingen kreeg, kaal werd, in een rolstoel kwam en de hele dag pijn had.
Ik verloor alles, mijn werk, vrienden en leven wat ik opgebouwd had. Ik was kapot.
In die tijd begon ik met nog meer eten.
In mijn ‘hoogtijdagen’ woog ik ruim meer dan 150 kilo. Verder ging de weegschaal niet dus zal nooit weten waar ik vandaan gekomen ben.

Ik was depressief as hell, het leven hoefde niet zo meer. Elke dag slaande ruzie met mijn vader omdat hij, zo bleek een korte tijd geleden jaloers was op het feit dat ik verzorging kreeg van mijn moeder.
Jaloers, op een dochter van net 20 die doodziek is, helse pijnen heeft en niet eens meer kan lopen.  Dit doet me tot op de dag van vandaag best heel veel pijn.

Omdat mijn leven weinig inhoud meer had zat ik hele dagen achter de pc. Internet kwam net in en ik ontdekte de wereld van chatten via IRC.
Daar was ik wel tussen de mensen die lol hadden, me begrepen en altijd een luisterend oor hadden. Als ik er nu op terug kijk heeft IRC wat dat aan gaat mijn leven gered.
Ik besloot niet meer te willen eten en viel af tot ik 95 kilo woog. Voornamelijk door drie maanden op rijstwafels en water te leven. Maar ik kon eindelijk weer een beetje van mezelf houden.

Op IRC  kwam ik Benny tegen, een al even depressieve lieverd die ondanks de 20 jaar leeftijdsverschil mij volledig begreep.
We hadden een korte liefdesrelatie maar omdat we allebei te depressief waren en nergens voor open stonden liep dat na twee weekenden stuk.
Later dat jaar ben ik als vriendin bij hem gaan logeren en is een hele fijne vriendschap uiteindelijk uitgegroeid tot het beste in mijn leven. De enigste die altijd van mij houdt hoe raar of stom ik ook doe. En die me ondanks dat hij me vaak niet begrijpt toch naast me staat ipv  me uit te schelden of in elkaar te slaan.

We trouwden in 2004, een dag die prachtig was maar voor mijn gevoel nog altijd overschaduwd door de ruzie tussen mijn twee zussen waar ik zelfs die dag in betrokken werd.

Twee maanden na ons huwelijk kreeg ik mijn eerste miskraam, en het kleine beetje vertrouwen wat ik in mijn lijf gekregen had was in 1 klap weer totaal weg. Ik viel ver naar beneden en ben kort daarna na een goed gesprek met de huisarts begonnen met prozac. Die huisarts ben ik nog altijd dankbaar. Hij toonde door bloedonderzoek aan dat ik geen aansteller was of gek of stom. Chronisch depressief omdat mijn lijf gewoon niet genoeg ‘blijheids hormoon’ aanmaakt.

Na veel maanden wachten, hopen en een doodenge zwangerschap werd mijn meisje in December 2005 geboren. Een datum die volgens mijn oudste zus totaal beroerd uitgekozen was, en ik moest maar de verjaardag van mijn kind in april vieren. Gelukkig ben ik de enigste gek in de familie 🙂

Jaren van geluk volgden, afgewisseld door donkere perioden van miskramen en vroeggeboortes en het besef dat een tweede kindje waarschijnlijk nooit voor mij weggelegd zou zijn.

Stom lichaam,…. ik besloot maar weer flink te gaan eten.

Mijn lief, mijn leven, mijn maatje werd ziek in 2009. Hij zou nooit meer echt beter worden, nooit meer onbezorgd kunnen zijn en nooit meer onoverwinnelijk. Een gitzwart jaar brak aan en we zijn er als een gezin doorheen gekomen. Elke chemokuur, elke operatie was ik er voor hem. We deden het alleen en met zijn twee, maar samen hebben we die kutkanker tot slapen gebracht.

In de afgelopen jaren heb ik het contact met mijn oudste zus volledig verbroken nadat haar man mijn uitgemaakt heeft voor alles wat mooi en lelijk is vanwege een opmerking die hij verkeerd gelezen heeft. Iets met een stok om een hond te slaan enzo.
Het contact met mijn middelste zus is heel lang ook weggeweest maar was de afgelopen twee jaar weer redelijk.

Toen mijn kleine meisje haar eigen jaar from hell meemaakte nadat ze de diagnose autisme kreeg heb ik me vaak alleen gevoeld.Ik voelde me falen, en vroeg me af waarom het dit meisje wat al verschillende verloren brusjes had en haar vader doodziek heeft meegemaakt nu ook nog dit overkomen, en waarom moest alles altijd zo moeilijk zijn voor ons?

Vorig jaar bereikte ik opnieuw een gewicht van 138 kilo, en ik besloot dat het zo echt niet meer kon. Ik gooide het roer om, en na 12 jaar samen en bijna 10 jaar huwelijk besloot ik dat ‘mijn geheim’ verteld moest worden. Nooit had ik iemand in vertrouwen genomen, en was zelfs nu nog bang voor de reactie van mijn eigen man.

Met het ‘uit de kast komen’ is er veel losgekomen en ben ik van mening dat ik steeds meer eindelijk mezelf durf te ontdekken.

Financieel is het altijd vet moeilijk geweest, en de afgelopen maanden in het bijzonder. Hoe moeilijk het is nooit eens iets te kunnen doen, nooit eens iets te kunnen kopen zonder er tien dagen brood voor te moeten eten, en hoe moeilijk het is rond te komen van een budget van 35 euro voor een hele maand kan je alleen maar weten als je het zelf hebt gedaan en meegemaakt. Het vreet je langzaam op en geeft ij continue het gevoel dat ik mijn kind te kort doe.

Afgelopen zondag barstte de bom. Wij waren twee weken met mijn ouders op vakantie en mijn zus zou vanaf zondagavond komen zodat we samen nog een dagje slagharen konden doen. Ze vroeg echter of het wat eerder kon en dat vonden wij ok, dan konden we ook op zaterdag naar het pretpark gaan. Teddie was echter ziek en dus kon dat niet doorgaan, en toen ik zondagmiddag een ongelukkige sprong van Teddie op mijn scheenbeen te verwerken kreeg werd duidelijk dat maandag ook niet de dag voor slagharen zou zijn. Zus vond echter dat er op maandag toch wat gedaan moest worden en dan maar dinsdag naar slagharen. Toen ik daarop zei dat dat geen optie was omdat het 1. financieel niet zou lukken en 2. prikkeltechnisch voor een meisje met autisme echt niet mogelijk is twee dagen achter elkaar druk te zijn.

Wat volgde was een escalatie waarbij mijn zus hartstikke boos op  mij was omdat zij al het hele weekend rekening met ons moest houden en de opmerking tegen Teddie maakte: het maakt mij niet uit wat er morgen gebeurd maar ik ga mijn kinderen vermaken.
Teddie boos op mij omdat ik haar geen vermaak gun en daarop maakte ik tegen zus de opmerking dat ik haar uitspraak een ‘kutopmerking’ vond. De ruzie werd steeds groter waarbij mijn moeder het nog voor Teddie opnam, zus boos was dat ik de verwachting had dat alles maar om Teddie zou draaien en  uiteindelijk nadat er een hardplastic schaal naar mijn richting gegooid is door mijn vader besloten we in de auto te stappen en te gaan.

Naar ik vernomen heb ik zus volgende dag op de trein gestapt met de mededeling dat ze mijn ouders ‘wel zondag verwacht op de verjaardag van haar zoon’.
Het feit dat hier nog echt serieus over nagedacht werd stak mij. Wat nog meer stak is het feit dat mijn ouders de afgelopen twee dagen gedaan hebben alsof er niets aan de hand was. En nadat ik vanavond eindelijk de stoute schoenen aantrok en aangegeven heb dat ik wil dat er wel wat gepraat wordt tussen mijn ouders en ons volgde een gesprek waarin duidelijk werd dat het vooral mijn probleem was omdat ik ruzie met mijn zus had (waar mijn moeder zich ook in mengde) en we er gewoon niet meer over moesten praten. Ergens in het gesprek tussen een aantal verwijten door heb ik de opmerking tegen mijn moeder gemaakt: ik had eigenlijk wel een beetje steun verwacht.
Dit was reden voor haar om op te hangen En eerlijk? Het voelt als een mes in mijn rug. Altijd heb ik het idee gehad dat ik in mijn eenzaam bestaan binnen dat gezin alleen nog maar op mijn moeder kon rekenen en dat ze altijd voor  me klaar zou staan. Nu voelt het als de ultieme afwijzing en bevestiging dat ik toch nooit echt in mijn eigen familie heb gepast.

Ik weet niet hoe nu verder. Ik weet dat ik alleen Ben en Teddie heb,en voel me daarbuiten behoorlijk fucking eenzaam.
Nooit heb ik zussen gehad die leuke dingen samen doen, nooit heb ik vriendinnen gehad om alles mee te delen. Nooit heeft Teddie van die kant tante’s gehad en nu waarschijnlijk ook geen opa en oma meer.

Ik voel me al bijna 34 jaar dood eenzaam in mijn leven, waarbij ik gelukkig de laatste 12 jaar een rots  in de branding heb een de laatste 8 jaar de ultieme reden om te leven.

Ik ben wie ik ben door alles wat hierboven staat.
Ik moet mezelf nu oppakken en verder gaan maar zou zo graag hulp hebben bij het opkrabbelen. Zo graag een vriendin waar ik uren mee kan kletsen, mezelf bij mag en kan zijn, zonder oordeel en zonder masker.
Ik wil voor Teddie leuke mensen in haar leven, die blijven en met alles wat er kijken komt bij de omgang met een autistisch meisje kunnen omgaan zonder oordeel of domme acties.
Ik wil ook ouders die ik in de buurt heb en altijd kan bellen om te vragen of ze een opa en oma willen zijn voor Teddie. Voor de avondjes uit en de weekendjes rust maar ook voor haar voor het gevoel geliefd te zijn.

Ik wil het recht voelen te kunnen bestaan, te mogen bestaan zoals ik ben en met al mijn ‘geheimen’. Ik wil niet meer rondlopen met lijken in de kast en ik wil dat een ieder die vanaf nu nog op welke wijze dan ook in mijn leven is volledig weet wie ik ben.

Ik wil dat gebroken meisje wat 20 jaar geleden ergens in engeland stilletjes huilend besloot een poppenkast van haar leven te maken gedag zeggen en een open boek zijn.

Ik ben wie ik ben. Ik ben die zus, dochter, nicht die op geen enkele wijze perfect is, ik ben die vriendin die sociaal vreselijk onhandig is omdat ik al 20 jaar niemand durf te vertrouwen. Ik ben dat meisje op engeland schoolreis.

Maar ik ben ook ik, en het wordt tijd dat ik besef dat ik ook een eigen persoon mag zijn, me niet hoef te schamen of aan te passen. Ik ben de moeder die de verschrikkelijk moeilijke handleiding van haar kind begrijpt, ik ben de vrouw die haar man bij gestaan heeft tijdens een gevecht tegen kanker. Ik ben diegene die vrouw die je altijd voor alles mag vragen en meestal nog  ja zegt ook (volgend punt om aan te werken :P)

Maar wie is voor mij de zus, vader, tante of vriendin waar ik al zo lang naar verlang? Ik weet het niet… echt niet.

4 Reacties

  • Wendy

    Vandaag besloten wij WiFi te kopen op de camping. Nu weet ik waarom….
    Nu besef ik hoe weinig we eigenlijk van elkaar weten, terwijl ik jou toch altijd een vriendin heb genoemd… Ik zou ook graag die vriendin voor jou zijn!

  • Gea

    Lieverd. Ik krimp in in je verhaal.Nou ben ik niet iemand die jou naar beneden wil trekken met “goh dit herken ik’
    want ik denk dat jij mij fucking goed snapt.
    Jou pijn voel ik nu dus gewoon in mijn hart. BAM. herkenbaar dat ‘nooit het gevoel hebben dat mensen jou snappen.. ‘
    Mop Ik zou zo graag eens met jou willen praten.. op internet komt het allemaal raar over.. slaat de plank voorledig verkeerd enzo..
    Ik mis mijn zusje. Na haar dood vonden mensen het zo leuk om negatief over mij te praten.. Jij hielp mij erboven ook toen ik zo ziek werd.
    Het ligt NIET aan jou Gea. dit zinnetje.Ik zeg je nu: Het ligt NIET aan jou Mirandje ..
    Nee, je bent niet iemand die continue met een grijns op je gezicht alles maar pikt en slikt met een masker op. Je bent écht. Pure plane simple . was ik dat maar.kón ik dat maar.. zo mijn gevoel er opgooien.Ik geef verschrikkelijk veel om jullie, ookal ben ik niet iemand die langskomt. nóg een keer: Het ligt niet aan jou.Vincent zou zeggen “het leven is gewoon hartstikke stom voor mensen die ons niet begrijpen’
    Ik ken jou volgens mij wel écht. en ik mag je nog steeds.zullen we gewoon zeggen ‘Fuck hun?’

  • Ingrid

    Ik sluit me bij bovenstaande’n aan en wil er nog aan toevoegen dat ik je nooit als een “lastpakkie” heb gezien, heb ervaren…..gewoon als een lieverd en iemand met een goed gevoel voor humor en iemand die niet bang is haar eigen koers te varen.

    Kuzzie uit Franeker

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *