PostHeaderIcon Heej Kabouter,

lief cadeautje, wondertje, kaboutertje van ons..

Heb je het gemerkt, de stress en het verdriet die mama de afgelopen dagen had?
Sorry, ik weet dat je het gemerkt hebt.
Daarom wil ik je weer even schrijven, want ook al vertel ik je al veel, in de stille momentjes dat we even samen zijn, mama blijft toch meer een schrijver.

Papa lag in het ziekenhuis de afgelopen dagen, en waar we een week geleden nog een feestje vierden omdat je al twaalf weken bij me groeit, zijn we ineens zo hard van de wolk die we voorzichtig  voelden afgegooid.

Papa is namelijk ziek, heel ziek. Zijn hart werkt nog maar voor 20 procent. Dat betekend dat waar je 1 hartslag van mama hoort om jou en de rest van mijn lijf van vers, zuurstofrijk bloed te voorzien dat papa zijn hart vijf keer moet slaan voor dezelfde hoeveelheid bloed.
Papa heeft een hele hoge hartslag waardoor het voor zijn lijf continue lijkt alsof hij een marathon bijna uitgelopen heeft.

Ineens lijkt alles zo anders, waar papa en ik vorige week nog afspraken dat hij minstens 80 ging worden zodat hij je 25e verjaardag nog mee kan maken, lijkt dat ineens een onhaalbaar doel.

En kabouter, ik zal het heel eerlijk vertellen… mama heeft ook heel veel twijfels gehad de afgelopen dagen.
Want ondanks dat jij zo welkom bent, en samen met Teddie het mooiste is wat ik ooit gekregen heb had mama wel veel twijfels.

Is het wel eerlijk je op de wereld te zetten ondanks dat we weten dat je misschien op redelijk jonge leeftijd je papa kwijt zal raken? (En laten we wel wezen, alles onder de 30 is gewoon te jong om al geen papa meer te hebben).
Kan mama het wel aan om voor twee kindjes te moeten zorgen als papa wel zou wegvallen?
Maar ook: kan papa het nog wel aan weer een klein kindje in huis te hebben?

Mama twijfelde, heel erg. Maar mama weet ook dat jij gewoon moet komen. Jij hoort erbij en we zullen vanzelf met zijn vieren zien hoe we het gaan redden, en in het allerergste scenario zullen je zussen en ik ervoor zorgen dat je alle mooie verhalen, herinneringen en liefde van papa voor de rest van je leven zal voelen.

Maar kabouter, we gaan nog even zo af en toe verdrietig zijn, even samen huilen maar vanaf nu gaan we er ook voor en nemen we gewoon zoveel mogelijk quality time met zijn allen. We gaan genieten, en vooral houden van. En dat gaan we gewoon nog zo lang mogelijk met zijn vieren doen.

Mama houd met alles wat ze heeft van jou, en me de 20% die papa nog heeft houdt hij ook al met 100% van jou.
Jij bent onze belofte voor de toekomst, bij ons gekomen omdat je wist dat we even die extra bemoediging voor de toekomst nodig zouden hebben.
Jij bewijst dat er een toekomst is.

Sorry voor de mixed feelings die mama door de navelstrengconnectie naar beneden stuurt, mama is ondanks al het verdriet, de stress en twijfels nog steeds heel blij met je. En papa misschien nog wel blijer.

Groei maar, slaap maar, en weet dat je welkom bent.

Dikke kus, Mama

Leave a Reply