PostHeaderIcon Inside out

Daar  ben ik weer, na even flink wat stof weggeblazen te hebben.

Er is veel gebeurd waarbij de geboorte van onze zoon L. het absolute hoogte punt was.
Toch voel ik weer de behoefte van me af te schrijven, te delen waar het goed gaat en waar het soms fout  gaat. Alle geweldige en mooie momenten deel ik op mijn eigen T&L groep op facebook. Instant happyness door veel foto’s en verhalen van twee van de drie grootste lichtpunten in mijn leven. Mocht je lid willen worden kan je me altijd een berichtje sturen.

Vandaag was een moeilijke dag, ik liep voor het eerst sinds de  geboorte van L. volledig vast in mijn hoofd. De periode voor zijn geboorte was heel heftig, en door een ziekenhuis opname nooit goed afgesloten. Ooit schrijf ik daar wel over, maar niet vandaag.
Onbedoeld ben ik voor mijn bevalling prozac-loos geweest, en dat heb ik best een lange tijd volgehouden.
Maar zoals ik altijd heb geweten is geen roze wolk groot genoeg om dat vol te kunnen houden. Simpelweg omdat mijn lijf er echt niet ineens genoeg serotonine van gaat aanmaken.
Dus  nam ik ze weer, en daar ging het mis.
Mijn zelfbeeld is altijd dramatisch geweest, en het opnieuw beginnen met medicatie voelde als falen. Ik weet dat dat het niet is, maar heej leg dat mijn hoofd eens uit.
Maar dankzij de medicatie kon ik wel beginnen met verwerken. En verwerken valt me zwaar. Ik heb me de afgelopen maanden  namelijk ontzettend eenzaam gevoeld. Niet in mijn gezin, en gelukkig had ik een heel klein groepje mensen die er wel voor ons waren.
Maar eenzaam omdat er zo weinig onze vreugde leken en lijken te delen. Dat onze L., die eigenlijk het allergrootste wereldwonder ooit is door zoveel mensen niet met open armen is ontvangen in deze wereld. Dat er soms zelfs onverschillig werd gereageerd. Voor veel mensen zou dit een reden zijn om hun schouders op te halen en ‘boeiend’ te roepen, maar zo werkt mijn hoofd simpelweg niet.
Mijn hoofd roept namelijk om liefde van de ‘grote boze buitenwereld’; acceptatie, het gevoel erbij te horen.
Ik  ben sociaal niet heel sterk, maak makkelijk onwijs domme opmerkingen en door mijn telefoon angst is het moeilijk toch te laten blijken dat ik echt aan mensen denk of meeleef.

2016 is een vreemd, druk jaar geweest voor veel mensen. Ik hoor regelmatig om me heen: ‘wat is het toch een kutjaar’.
Mijn hart breekt dan in 1000 stukjes want ik wil zo graag laten zien hoeveel moois dit jaar gebracht heeft. Ik kijk naast me terwijl ik dit typ en zie de blijste baby ooit (ondanks zijn officiële predicaat ‘huilbaby’) die in zijn slaap de mooiste glimlach geeft.
Mijn grote meisje is ook zo geweldig geweest dit jaar. Ze maakte grote sprongen en blijkt de beste grote zus ooit te zijn. Waar ze zoveel op tegen heeft gehad op zijn komst waakt ze tegenwoordig als een moederleeuw over haar broertje.
Ik wil het delen, vertellen hoe gezegend ik ben, wij zijn, maar niemand lijkt ‘thuis’ te zijn. Veel mensen hangen vast in de mening dat het een ‘kutjaar’ was/is en dat doet mij pijn. Een jaar kan rotperiodes hebben, moelijk zijn, en veel verdriet brengen maar is nooit per definitie ‘kut’. Dit jaar was voor mij op sommige momenten rot, moeilijk, kut en enorm verdrietig. Maar het was geen ‘ kutjaar’ want daarmee noem je alles wat dit jaar gebeurt is kut, inclusief de geboorte van onze mooie L.

Mijn verwachtingen over de kraamperiode en aandacht voor ons gezin na de komst van L. blijken veel te groot te zijn geweest, en dat terwijl ik in alle jaren al geleerd heb weinig te verwachten.
Ik had gehoopt dat de komst  van L. wezenlijk verschil zou maken in mijn verwachtingspatroon, positief zou laten zien dat ik veel te negatief denk over de mensheid. Helaas was het weer een negatieve ervaring, ondanks de wel fijne dingen die er waren de afgelopen periode.

Gelukkig is het herfst, en ik hou van de herfst. Waar anderen in een winterdip raken, schud ik mijn zomerdip van mij af en geniet van alles om me heen. Dat helpt enorm bij het verwerken van teleurstellingen. Teleurstellingen die ik mezelf aangedaan heb, want mijn verwachtingspatroon was te groot.

Toch wil ik echt vanuit de grond van mijn hart nog kwijt: ik neem niemand iets kwalijk, kraamvisite kan misschien niet meer, maar babyvisite is nog altijd heel erg welkom. Ik kan zelfs nog nieuwe beschuitjes kopen bij al die pakken blauwe muisjes.
Ik besef mij al te goed dat ik niet altijd de makkelijkste ben, en soms onbewust verkeerd of rot uit de hoek kan komen.
Vertel het mij… want echt,  want uiteindelijk zal blijken dat mijn gezin en ik het echt wel waard zijn…

Leave a Reply