I'ts in my head

It’s beginning to look a lot like..

December, de mooiste maand van het jaar.

Maar ik merk dat ik er dit jaar een beetje moeite mee heb. December is de maand waarin tot twee keer toe mijn lief ziek werd, ernstig ziek.
De eerste keer, zeven jaar geleden op deze dag kreeg hij te horen dat hij kanker had. Onze wereld stond op zijn kop; ons toekomstbeeld verwoest.
Vorig jaar ontdekten we dan wel in deze maand dat we zwanger waren, maar vlak daarna kreeg hij de diagnose hartfalen. Opnieuw een verwoest toekomstbeeld, opnieuw alles aanpassen.

Momenteel voelt hij zich niet lekker, is weer sneller buiten adem, moeier, is schor en hoest zijn longen uit zijn lijf. En dan slaat de paniek toe, dan pas merk ik hoeveel impact de afgelopen jaren hebben gehad. Dagelijks leven we in de schaduw van zijn ziekten, van zijn vonnis, van de angst. Er zijn hele nachten dat ik wakker lig luisterend naar zijn ademhaling hopende dat ik die gewoon blijf horen.
Het genieten lukt niet zo goed dit jaar, al die slechtnieuws data die voorbij komen maken me zenuwachtig, paniekerig.

Ik geniet van alles wat mijn grote meisje doet, en hoe blij ze is met kleine dingen, Ik geniet van de lach van mijn kleinste mannetje. Geniet van de liefde en steun die ik van Ben krijg, en ben voor het eerst in lange tijd echt gelukkig met mijn gezin, en ik voel me ook echt compleet.
Maar juist daardoor merk ik dat ik nog moet rouwen, nog moet afsluiten. Alles nog een plekje geven en vooral moet werken aan het leven in de schaduw van twee hele zware diagnoses. Mijn eigen zonnestralen weer creëren, en durven genieten.

Gelukkig vroeg ik hulp.

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *