PostHeaderIcon And up she goes..

Elke keer denk je dat je hem bereikt heb; rockbottom.
Maar als je dan later weer een ‘slechte’ periode krijgt blijkt het toen nog net niet rockbottom geweest te zijn.
Ik ga dus niet zeggen dat we er waren, maar het was harder dan alle andere keren.

Alles kwam samen, onverwerkte dingen uit het verleden, geldzorgen, een loodzware zwangerschap en nog veel meer.
Onderstaande blog schreef ik aan het einde van mijn latijn, als echte hartenkreet. Vanuit de politiek kwamen een aantal reacties en gesprekken maar niemand die me echt kon helpen. Ben, die mijn wanhoop steeds groter zag worden stuurde de link naar de Burgemeester van Delft, en vanaf toen is het balletje gaan rollen (waarvoor mijn enorme dank!)

Hoe en wat er allemaal in werking is gezet is overweldigend en na 15 jaar samen zijn met mijn lief en 15 jaar zorgen heb ik het idee dat we er eindelijk echt gaan komen.
We hebben een compleet sociaal team achter ons staan die allerhande dingen kan regelen (tot hopelijk het aanvragen van een pgb aan toe, waardoor voor Teddie eindelijk wat extra hulp ingekocht kan gaan worden).
En van de week hebben we een afspraak met budget hulp.
We hebben ervoor gekozen om de komende tijd budgetbeheer te gaan vragen. Ik ben op, moe en af en wil rust, Ben heeft sowieso de energie niet het hele stukje financieel weer van me over te nemen.

Omdat we eind van het jaar het hele ‘volledig afkeurings traject’ met Ben gaan afsluiten is ons inkomen de komende anderhalf jaar nog onzeker. Simpelweg omdat ze het bij het uwv gewoon niet snappen. Als wij budgethulp krijgen dan krijgen wij gewoon gegarandeerd elke week een weekbudget en elke terugval in inkomsten of herberekening regelen hun. Als er zoals nu onvoldoende binnenkomt om alles te betalen puzzelen hun samen met ons uit hoe het aan te pakken en nemen evt contact op met instanties om betaalafspraken te maken.

Ik kan namelijk even niet meer, de mantelzorger  is uitgeblust. Ik ben bezig met een intensief traject bij gr1pp om mezelf weer te leren lezen en accepteren, ik zorg voor mijn liefdes en probeer nog te genieten van het leven. Energie voor meer is er gewoon echt niet meer.

En toch ondanks dat het een dieper gat leek als ooit te voren voelt het enorm positief. We moeten, meer als ooit weer gaan knokken, inleveren en aanpassen. Maar wij kunnen dat. Al 15 jaar weten we keer op keer van niets iets te maken en te overleven. Daar gaan we mee door, alleen nu met een heel stuk minder zorgen op mijn schouders.

Eindelijk helpen mensen mee te tillen. Eindelijk mogen we verwerken en herpakken.

Eindelijk kunnen we weer ademhalen.

Leave a Reply