I'ts in my head

It ain’t over…

‘till the fat lady sings.

‘Ik kan echt niet meer’ Hoor ik mezelf elke keer weer zeggen. Voor mij als vrouw die het altijd zelf wel regelt en zichzelf op de allerlaatste plaats zet een dappere uitspraak, al zeg ik het zelf.

Maar het lijkt alsof de lading niet overkomt. Zoals al eerder geschreven krijgen we hulp, onder de noemer ‘ontlasten van de mantelzorger met een burnout’. Of simpelgezegd: voorkomen dat ik volledig doordraai.
Hulp komt. Althans er komen veeeeeeel hulpverleners, en weer vervangers daarvan die met ons komen praten. En elke keer hoor ik mezelf weer zeggen: ‘ik ben op, ik kan echt niet meer’.
Elke keer gaan de hulpverleners weg met achterlating van een heleboel extra taken die gedaan moeten worden, aanvragen die gedaan moeten, administraties die omgegooid moeten en afspraken die nagelopen moeten worden.

Bij elke gelegenheid hoor ik mezelf, telkens zachter mompelen: ‘ik ben zo moe, ik kan niet meer’.
Ik zet mijn glimlach op en wapen mezelf met een flinke dosis sarcasme, en ga toch maar door. Gewoon omdat er geen andere keus is.
Een burnout kan je immers eigenlijk niet hebben als ‘huisvrouw’. Als je zakenman bent of professioneel verzorgende meld je je ziek en kan je herstellen. Het blijft een heftige weg en naar ik hoor komen ook deze mensen er nooit helemaal meer bovenop, maar ze kunnen iig het grootste deel van de oorzaak van hun burnout (tijdelijk) wegnemen.
Ik kan en wil de oorzaken van mijn burnout niet wegnemen. De zorgen om de gezondheid van mijn liefste blijft. Het knokken voor de rechten van mijn meisje blijft, en mijn kleine mannetje blijft ook gewoon zijn bewerkelijke zelf.
Dat mag ook allemaal, ze zijn goed zoals ze zijn en ik ben ook echt oprecht gelukkig met mijn leven.

Maar het gevoel niet gehoord te worden als ik (inmiddels) fluisterend zeg: ‘ik kan niet meer’ wordt steeds groter. Wat moet ik doen om begrepen te worden en duidelijk te maken dat ik geen aanvragen meer kan doen, geen extra taken kan hebben. Ik kan het niet, mijn hoofd is een zeef en ik ben al blij als ik mezelf ’s morgens weer herinner hoe het is om adem te halen.

Ik kan niet alleen niet meer qua regelen van dingen maar zo langzamerhand kan ik ook niet meer genieten, en sleep ik mezelf letterlijk de dagen door.
‘Ik kan niet meer’ betekent niet dat ik gewoon even een off -day heb. Of dat ik een schop onder mijn hol moet hebben.
‘Ik kan niet meer’ betekent dat ik te lang sterk ben geweest, te lang alles alleen heb gedaan.
‘Ik kan niet meer’ betekent dat ik inderdaad misschien wel als een klein meisje bij de hand genomen moet worden en geleerd moet worden hoe het ook alweer moet, dat volwassen zijn.
‘Ik kan niet meer’ betekent niet dat ik depressief ben, sterker nog ik ben ontzettend gemotiveerd een nieuwe frisse start te maken met mijn leven, ik kan alleen even niet meer.

 

Deze fat lady zal niet snel gaan zingen, dus zal altijd blijven gelden ‘it ain’t over’.
Maar deze fat lady kan vandaag of morgen wel eens heel hard gaan gillen.

Gewoon, omdat ik niet meer kan.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *