PostHeaderIcon Happy new year..

Het is inmiddels acht maanden nadat ik mijn brandbrief schreef. En bijna een jaar geleden dat we de eerste brief van het uwv kregen over afwijzing van toeslag op Ben zijn Wia.
Sinds januari heb ik een burn-out, en afgelopen week bereikte die een dieptepunt waarbij ik voor bescherming van mezelf en mijn kinderen een paar dagen naar mijn ouders ben ‘gevlucht’.

Gevlucht omdat ik daar geen mail hoef te lezen, geen post of telefoontjes met nog meer slecht nieuws en geen onrust over wat er vandaag weer voor ellende bij komt.

We zijn inmiddels 12 maanden na onze laatste volledige betaling. De afgelopen maanden hebben we het met maximaal 1100 euro netto per maand gedaan, maximaal want 10 van de 12 maanden was het bedrag vele malen lager. 12 maanden onder sociaal minimum leven, tot uiteindelijk een bedrag van (geschat) ruim 5000 euro wat we al ‘te kort’ hebben gekregen.

We zijn talloze afspraken verder. Veel fijne mensen die ons beloofden van alles voor ons te kunnen doen.
Ik ben ze dankbaar, maar eerlijk: we zijn nog steeds vrijwel op hetzelfde punt als toen ik de brandbrief schreef. Alleen de dringende kwestie van de huur is ondervangen maar voor de rest is er nog nul komma nul bereikt.

We bellen elke dag minimaal twee verschillende hulpverleners of instanties, we smeken, bidden en janken om hulp. Maar het lijkt maar niet op gang te komen. Tuurlijk zijn er vast dingen die ons kwalijk te nemen zijn. Dingen die we verzuimd hebben of anders hadden moeten doen, maar ik roep toch niet voor niets al sinds maart met alles wat ik in me heb om hulp?

Ik kan geen rationele beslissingen meer nemen, ik kan niet meer lange termijn denken en kan vooral geen energie slurpende afspraken meer aan.
En toch worden deze dingen continue van ons verwacht, en wordt maar niet begrepen hoe het voor ons is.

Vandaag hebben we besloten de hulpverlening te stoppen, nadat zonder overleg ons weekgeld door budgetbeheer niet gestort werd. Waardoor medicijnen voor mijn zoon niet gekocht kunnen worden en zijn manueel therapie behandeling morgen niet door kan gaan. Waardoor mijn meisje morgen maar water mee naar school moet en we ons hoofd breken over wat we morgen moeten eten.

Door gebrekkige communicatie en beloftes die niet waar bleken te zijn zijn we door de budgethulp nog verder in de problemen dan we al waren. Sterker nog, van de week bleek dat we er nieuwe schulden van minimaal 400 euro bij hebben door deze ‘hulp’.

Maar zoals zo vaak zal het ongetwijfeld aan onze acties liggen, acties of juist het gebrek daaraan die verwacht worden van mensen die al een jaar roepen dat het allemaal niet meer lukt. Het zal ons te verwijten zijn en vooral weer ‘eigen schuld dikke bult’.
Daarom wil ik dus geen hulp meer, want zelf doen scheelt ons veel energieslurpende afspraken, maar ook veel tijd en geld. Tijd waarin ik weer vertrouwen in de mens moet vinden en vooral tijd waarin ik eindelijk uit mijn burnout kan komen.

Ik had jarenlang maar 1 hartenwens: nog een kindje mogen ontvangen en nu hij er is is zijn volledige eerste levensjaar verloren gegaan door zorgen, stress en ellende. Amper heb ik kunnen genieten en amper heb ik tijd gehad te verwerken wat er allemaal met ons is gebeurt.

We gaan het weer doen zoals we altijd al hebben gedaan: samen. En of dat nou op sinaasappelkistjes in een leeg huis is of wat dan ook, we hebben meer dan eens bewezen dat we samen overal uit komen.

Vandaag begint mijn ‘brand new day’, ons ‘happy new year’ … mazzeltof!

Leave a Reply

Welkom!
Welkom op de nieuwe site van de Jansens! Hier schijf ik, Miranda, over mijn leven met de drie liefste mensen ter wereld, mijn lief Benny, dochter T. (2005) en zoon L.(2016) Over mijn hobby's, onze huisdieren en ons wel en wee. Mocht er iets zijn of mocht je het ww willen weten kan je altijd mailen; bennyenmiranda@sjannel.nl Veel lees plezier!
Kalender
april 2018
m D w d v Z Z
« nov    
 1
2345678
9101112131415
16171819202122
23242526272829
30