Geen categorie

Life is like a box of chocolates..

Stel je eens het volgende voor…

Je bent een kleine zelfstandige, en je hebt dozen nodig. Omdat je zelf geen enkel idee hebt van hoe de dozen wereld in elkaar zit schakel je een dozenbedrijf in. 
De directeur wijst je een afdelingsmanager toe en die zal voortaan over de productie van jouw dozen gaan. 
Je geeft door aan de productiemanager wat voor soort doos je wil. De kleur, grootte en vorm.
De productiemanager zet mensen ‘op de vloer’ in, zij moeten de dozen gaan maken.
Na een tijdje merk je dat je iemand toegewezen hebt gekregen die over de groene dozen gaat terwijl je om blauwe gevraagd hebt. Dat je een gesprek krijgt met iemand gespecialiseerd in ronde dozen terwijl je duidelijk om vierkante gevraagd had. Ronde dozen zullen ook wel werken maar laat veel ruimte onbenut.
Je besluit niets te zeggen, want je bent ervan overtuigd dat de productiemanager zijn best doet en besluit maar te kijken hoe de dozen in het dagelijks leven gaan bevallen. 

Als blijkt dat de dozen niet helemaal zijn wat je verwacht had, maar wel lijken te werken laat je de productie lopen zoals het loopt. Je krijgt immers dozen en ze werken, je hebt het druk genoeg met andere zaken om je daar druk over te maken. Ondanks dat de levering niet regelmatig verloopt, de aantallen elke keer anders zijn geef je de productiemanager elke keer het voordeel van de twijfel, hij bedoeld het immers goed.  
Je gaat in de tussentijd verhuizen, je partner wordt ernstig ziek en er gebeuren nog veel meer dingen waardoor je hoofd even niet naar dozen staat. Je laat alles dus maar even op zijn beloop en neemt de sporadische zending dozen maar voor lief, welke kleur, vorm of maat ook. Het boeit je gewoon even niet, als je partner maar beter wordt. 
Soms kan je niet op tijd thuis zijn voor een levering dus bel je hem op tijd af. 

Dan komt er een dag dat je ontdekt dat je dozen uit elkaar vallen. Er wordt niet voldoende of geen goede lijm gebruikt om ze in elkaar te houden. 
De directeur van de dozenfabriek plaatst vervolgens een advertentie op social media, over hoe goed hun dozen wel niet zijn.
In ‘the heat of the moment’ besluit je daaronder je ervaringen met de lijm te plaatsen..
Niet helemaal fair, want de productiemanager had je hier nooit op aangesproken, er is zelfs nog nooit ook maar enig contact geweest om de levering te bespreken maar heej, je bent ook maar mens en hebt ook emoties. 

De directeur besluit vervolgens productiemanager op het  matje te roepen en hem te vertellen dat hij betere, andere en meer lijm moet gebruiken voor de dozen die hij aan jou levert. 

Tot op heden allemaal fair toch?
Jij had als ontvanger van de dozen een andere weg moeten bewandelen en eerder de productiemanager moeten aanspreken en productiemanager had eerder contact op moeten nemen om te vragen of alles nog wel naar wens gaat.

Maar dan besluit de productiemanager na het verlaten van het kantoor van de directeur:
FUCK YOU, ik ga voor die dozen helemaal geen lijm meer gebruiken. 
Hij besluit om geen contact met jou op te nemen, geen lijm meer te gebruiken en de woorden van de directeur geheel naast zich neer te leggen. 

Als er na maanden aanmodderen eindelijk gesprekken met de productiemanager op gang komen gaat de levering van de dozen steeds iets beter, alleen meld productiemanager wel elke keer weer dat hij ooit dacht : bekijk het maar met je lijm…..
Oh, en terloops krijg je ook nog wat verwijten dat je een aantal keer een levering af heb moeten zeggen omdat je aan het verhuizen was of bij je zieke partner wilde zijn.
Je neemt al deze woorden tot je en je sluit 1 van de gesprekken met productiemanager af met een glimlach.;
totdat het vandaag is en je ineens beseft wat er gaande is en achter je toetsenbord kruipt. 

….. 
Een lang verhaal, en misschien ben je met lezen nog niet eens tot dit punt gekomen, een verhaal over dozen is immers alles behalve interessant.
Tot je het gegeven hoort dat dit helemaal niet over dozen ging (duh..) maar over hulpverlening, en de kleine zelfstandige ben ik zelf. De gevraagde dozen waren voor míjn kinderen, míjn man en mijn gezin en uiteraard voor mezelf.
Bijna twee jaar hulpverlening, en nog geen doos die ik echt kon gebruiken…

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *