T

Over geluk gesproken..

met betraande ogen, piepende stem en lange uithalen zit ze naast me te snikken. 
Toetsweek. 
In mijn achterhoofd hoor ik een echo  van een stem, een stem die ik ooit in het echte leven hoorde zeggen: ‘maar jij mag van geluk spreken want zij gaat tenminste nog naar school’.

Ik merk dat ik wederom bozig word van de echo, net als ik toen al werd van de uitspraak. 
Ik mag van geluk spreken.. 
Inderdaad, gelukkig is zij al op zes jarige leeftijd volledig gebroken door ons school systeem. Was ze met zes en een half een thuiszittend meisje wat zelfmoordneigingen had door de leerplicht.
Gelukkig vonden wij uiteindelijk een plekje op speciaal onderwijs, waar ze gelukkig door haar internaliserende gedrag nooit opviel en altijd buiten de boot viel qua extra hulp. Ze werd namelijk gelukkig nooit boos op school. 
Maar gelukkig had ze zoveel doorzettingsvermogen in haar lijf dat ze zich toch elke dag weer door de leerplicht heen sleepte en ze maakt haar basisschool af. Dagen van zeven tot vijf dat ze onderweg was. Onbegrip van leerkrachten, en weggecijferd worden doordat andere kinderen wel boos werden of weigerden. Gelukkig paste zij zich helemaal aan. 

Ze kreeg gelukkig goede adviezen en we kregen te horen dat ze VWO niveau makkelijk aan zou kunnen. Maar regulier zat er niet in, gelukkig zagen de leerkrachten en hulpverleners dat wel in na eindeloze gesprekken en begeleiding. We vonden een school in Den Haag, ver weg voor haar en helaas stopt het schoolvervoer op het moment dat ze naar het voortgezet onderwijs gaat. Tenzij je van heel goede huize komt en je het nog wel voor elkaar krijgt dat ze het eerste jaar nog met het busje mogen.
Gelukkig is ons kind met heel veel geduld en doorzettingsvermogen heel goed leerbaar en we staken er heel veel tijd en energie in om haar te laten wennen aan het ritje met de bus en tram. elke dag een uur onderweg naar school, maar gelukkig hebben we dat samen voor elkaar gekregen. 

Ze doet het enorm goed op school, ze haalt zelden een cijfer onder de zeven, alleen wiskunde is nog wat lastig.Gelukkig hebben we een weloverwogen keuze gemaakt haar HAVO/VWO te laten doen om de lat niet te hoog te leggen. Maar je kan wel zeggen dat de schoolgang best een succes ervaring is. 
Het kost bakken energie, doorzettingsvermogen, en tranen om het te doen, maar ze doet het. 

Maar minimaal 2 keer per week is er toch die meltdown. Het meisje wat op de toppen van haar tenen loopt om de leerplicht maar tevreden te houden breekt dan. Urenlang huilen, zichzelf slaan en roepen dat ze het allemaal toch niet kan zijn wat dan gebeurt.

Maar nu.. toetsweek. 
Ze is zo bang, bang om een onvoldoende te halen, bang om iedereen teleur te stellen. Hoe hard we ook op haar inpraten, helpen doet het niet. Ze huilt, snikt en snottert vanaf het moment dat ze thuiskomt tot het moment dat ze naar bed gaat. We lullen als brugman, proberen de positiviteit en humor er continue in te houden maar het is gewoon heftig. 


Ooit las ik een wetenschappelijk onderzoek waarin stond dat bewezen is dat ouders met een kind met autisme dezelfde stress ervaren als soldaten in oorlogssituaties. Dit omdat we altijd op ons hoede zijn, altijd waken en altijd voorbereid moeten zijn.
Of dat zo is weet ik niet, en wil ik best eens over discussiëren, maar waar het om gaat is dat ik 100% zeker weet dat haar lijf en geest wél continue die stress ervaart. 
Ik zie een meisje van 13 wat al EMDR sessies achter de rug heeft voor het trauma wat de leerplicht haar aangedaan heeft. De traumatische ervaringen op school toen, maar ik zie ook welk emotioneel trauma de plicht om naar school te gaan haar nu nog zo vaak aan gedaan wordt.
Maar gelukkig gaat ze nog naar school.

Ik ga waarschijnlijk tegen veel zielen aantrappen nu, maar soms zou ik willen dat we haar thuisgehouden hadden. Niet toch weer het geklooi met speciaal onderwijs, de stress en het trauma aan te doen. Voor ons lijkt dat nu vaak de makkelijke weg te zijn geweest. Had ik haar maar thuisgehouden, had ik haar dit maar bespaard.

Maar gelukkig gaat ze nog naar school.

(even toch nog een kleine notitie na mijn verhaal: nee ik zeg hiermee niet dat een thuiszitter hebben makkelijk is, ik weet zelf uit twee jaar ervaring dat dat niet zo is. Wat ik wel duidelijk wilde maken is dat voor veel ouders van thuiszitters het weer naar school gaan de utopie lijkt, en mijn ervaring is dat dat verre van utopisch is. Het is keihard werken, vallen en weer opstaan en eigenlijk net zo kut als thuiszitten. Dit omdat het schoolleven na thuiszitten nooit meer utopisch zal zijn. En ik zo graag zou willen dat leerplicht niet meer zo belangrijk zou zijn en recht op goed onderwijs een stuk belangrijker..) 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *