I'ts in my head,  L

Geachte hulpverlening,

Vind u het goed als ik u aanspreek als 1 persoon, u heeft namelijk meerdere persoonlijkheden en om nou iedereen apart aan te spreken vind ik zo een dingetje. U bestaat uit vele mensen in verschillende functies, kort of lang in ons leven veel betekenend of amper van belang. 

Er moet mij iets van het hart, en ik wil dat graag aan u allen kwijt. 
Zoals u weet ben ik mama van een prachtig jongetje van 2 1/2 een jongetje zoals vele anderen, lekker stout en ondernemend.
Maar zoals u eigenlijk al weet vroeg ik hulp mbt dit jongetje. Al vanaf dat hij piepklein was had ik een onderbuik gevoel. Net als bij zijn zus indertijd alleen dan een stuk sterker.
Nu snap ik ook dat u denkt: ja maar die moeder slikt prozac, dus die is niet altijd even stabiel dus laten we ook niet voor 100% op haar onderbuik gevoel vertrouwen. Geeft niet, begrijp ik, hoewel ik best eens een discussie aan wil gaan over mijn prozac gebruik en wat dat nou eigenlijk betekend, maar dat is niet voor nu. 
Terug naar dat onderbuik gevoel. Of zoals de arts die na twee weken smeken mijn zoon net op tijd geboren heeft laten worden door een inleiding zei: ‘inmiddels weet ik dat er geen kracht op aarde sterker is en meer te vertrouwen is als moeder instinkt’. Hij redde diezelfde middag de mobiliteit van mijn zoon, aangezien zijn navelstreng zo strak om zijn voetjes zat dat zijn voetjes nog dagen blauw zijn geweest en bij een nog langere zwangerschap waarschijnlijk volledig afgestorven waren. 
Maar sorry, ik dwaal af, doet er niet toe nu in dit verhaal.

Moeder gevoel. Na op jonge leeftijd bij fysio en ergo therapie geweest te zijn met mijn zoon waren we al snel ‘uitbehandeld’. Ze hadden al snel door dat hij zo een verstoorde prikkelverwerking heeft dat alle ‘kunstjes’ en handgrepen die we van ze kregen niet werkten.
Dus terug naar de tekentafel. 
Ik vroeg hulp, maar na twee jaar begin ik me steeds meer een roepende in de woestijn te voelen.
Ik zal even uitleggen waar we dagelijks tegen aanlopen. U weet dit waarschijnlijk al, maar heej informatie kan je niet vaak genoeg krijgen toch?
Onze zoon slaapt maximaal zeven uur per dag, en dat is als ik alles bij elkaar optel, hij slaapt namelijk zelden langer als een uur achter elkaar. Hij is wakker, en ‘alive and kicking’. Àltijd. Als we een dagje iets anders doen dan thuis zijn en paw patrol voor de 5 miljoenste keer kijken reduceert zijn slaapinname tot 5 uur, en vult hij de open staande uren in met hysterisch huilen, gillen en bléren. Hij wil dan niet aangeraakt worden, niet getroost en is niet benaderbaar. Gelukkig kletst hij wel heerlijk, tegenwoordig heel veel zelfs. Elke zin die we zeggen zegt hij namelijk na, google eens op echolalie en zie wat we bedoelen. Tv series, telefoon gesprekken, scheldwoorden, alles hoor je minimaal 1 keer terug. Goed voor ons, want het leert ons eens kritisch naar ons vocabulaire te kijken, niet alles klinkt namelijk even leuk uit de mond van een 2 1/2 jarige. 

Omdat ik dit verhaal ook niet te lang wil maken zal ik niet uitweiden over de woede aanvallen, zelfbeschadiging of het volledig onbereikbaar zijn in zijn eigen wereld, of het hebben van een fiep op 1 ding hebben, dat leg ik graag nogmaals uit als u erom vraagt. 
Wel leg ik uit wat het met ons doet. 
Ik moet dagelijks huilen als ik zie hoeveel moeite het mannetje heeft met simpelweg bestaan. Ik voel me gefrustreerd, niet gehoord en vooral heel erg onderschat. Mijn hart breekt keer op keer als ik merk dat er eigenlijk nog steeds niets voor hem gebeurd is, ondanks dat iedereen zo hamert op het belang van vroeghulp, vroege diagnoses en het vroege starten van de goede hulp. 
Want 2 1/2 lijkt nog heel klein, maar ik kan je vertellen dat 2 1/2 jaar niet slapen niet heel kort is. 
Nu weet ik dat over mij het vooroordeel heerst dat ik toch al labiel ben, ik heb immers een burnout en ik slik prozac dus die huilbuien zijn niet veel bijzonders. 
Maar ondertussen zie ik ook mijn man steeds verder op raken. Waar ik namelijk enorm mijn best doe hem zo min mogelijk last te laten hebben van het niet slapen van onze zoon is het onvermijdelijk dat hij er toch ook door wakker is, mee bezig is en gefrustreerd raakt. En we weten allemaal hoe breekbaar de gezondheid van mijn man is toch? 
Gisteravond was een mooi dieptepunt in onze ouder carrière. We waren namelijk naar de dierentuin geweest, en zoals altijd moeten we dat met ontroostbare buien bekopen. Ik kan van mezelf inmiddels zeggen dat ik engelen geduld heb en probeerde onze zoon toch zo veel mogelijk toch normaal richting bed te krijgen. Ons bed, want slapen in zijn eigen doet hij alweer tijden niet. 
Het was het moment waarop ik mijn man zag breken, en zoals een echte man betaamt barst je dan niet in tranen uit maar wordt je boos. En zonder er te veel over uit te wijden wil ik alleen zeggen: u kent dat gezegde over dat je altijd diegene die het dichtste bij je staat het ergste kwetst? Nou, laten we het samenvatten onder: wij vonden elkaar niet zo lief gisteravond. 

We zijn beiden op, en voelen ons beiden niet gehoord. 
Want heel eerlijk? Als we dieper nadenken over de persoonlijkheid van u waar we binnenkort weer mee te maken krijgen voelen we ons inmiddels alweer niet serieus genomen. Inderdaad leek het een goed idee, jeugdformaat, want we hebben er immers een goede ervaring mee. Maar terug denkend wat deze persoonlijkheid in het verleden voor ons betekend heeft komen we toch tot de conclusie dat dat vooral veel tijd gekost heeft. De persoon ‘jeugdformaat’ had namelijk 9 jaar geleden bij T. al snel door dat wij al alles deden wat we konden en alle handvatten al konden. Uiteindelijk verdween ‘jeugdformaat’ dus ook na een jaar gezellige lunches samen en kletsen over van alles en nog wat uit ons leven, ons doorverwijzend naar GGZ voor een diagnosetraject.
Maar dat was toen, maar frustrerend is het wel dat het lijkt alsof we nu weer precies hetzelfde zinloze traject moeten doorlopen om uiteindelijk toch wel een stempel te krijgen op onze zoon.
Want ik begrijp heel goed dat het nu lijkt alsof ik zó graag een diagnose en bijbehorende stempels voor onze zoon wil. Begrijp me niet verkeerd, ik ben geen moeder die trots verteld wat voor diagnoses haar kinderen hebben, ik ben niet ‘stempelgeil’.
Maar wat ik wel weet is dat we met een stempel wat zouden kunnen. Onze zoon moet namelijk ook volgend jaar aan de leerplicht gaan voldoen. En eerlijk? Ik gruwel al bij het idee. Ik heb namelijk eerder en kind volledig kapot gemaakt zien worden door het hedendaags onderwijssysteem. En ik wil koste wat het kost dat voor dit kind voorkomen. 
Als hij een stempel zou hebben, als we zouden weten welke hoofdstukken we aan zijn gebruiksaanwijzing moeten toevoegen, kunnen we zorgen dat hij direct op de goede plek zit. Passend onderwijs vanaf dag 1.
Nu gaan we eerst een traject in met jeugdformaat, waarvan ik eerlijk gezegd al de uitkomst weet. Kostbare tijd waarin mijn zoon niet de hulp krijgt die hij eigenlijk nodig heeft. 

Ik wil afsluiten, want dit stuk is alweer veel te lang, maar wil meegeven dat ik echt zo ontzettend hoop dat mijn moedergevoel maar totale onzin bleek en we over een paar jaar allemaal kunnen zeggen:” jeetje wat was dat een hysterische, labiele moeder hè?? Praatte haar kind allerlei problemen aan die er niet waren en zag spoken bij de vleet.”
Echt, ik hoop het zo, en ik zal me in dat geval zelf alle diagnoses laten geven die nodig zijn om mijn kinderen te beschermen tegen dat soort doemdenkerij van mij.
Maar voor nu zijn we niet zo ver en weet ik wel dat er echte hulp moet komen, hulp waar we wat mee kunnen, maar vooral iemand die weet hoe, wat en waarom mbt onze zoon. Want gezond is deze situatie niet, voor geen van de mensen hier in huis.

Ik wil afsluiten met een nogmaals keihard: HELP! Want dat lijkt niet gehoord te zijn de afgelopen twee jaar. Help hem, help mijn man, help zijn zus maar help ook mij. Onze zoon heeft problemen en hoe graag ik ook een zorgeloos leventje voor hem zou willen lijkt dat tot op heden nergens op. Mensen zijn boos op hem terwijl hij niets kan doen aan zijn gedrag, hij ziet verdriet en frustratie.
Gelukkig is onze liefde enorm groot, en kunnen we enorm veel van hem houden zoals hij is, maar soms zou het net even anders best heel fijn zijn…. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *