Geen categorie

53

53.

Een getal wat nooit meer groter zal worden.
Een oneerlijk getal, een veel te klein getal.
Gewoon een stom getal.

Voorovergebogen zat je over je ziekenhuistafeltje vorige week vrijdagavond  omdat je alleen maar op die manier wat lucht kreeg.. Tegen de dokter die langskwam was je vrij duidelijk: ‘ik weet niet wat ze hier allemaal doen hoor, ze denken dat ik ga hemelen ofzo’.
En hier staan we dan, en hoe bizar is dat.
De afgelopen week hebben we allemaal in een ontkenning geleefd, dit kon toch echt niet gebeuren.
We zochten je overal ….. in de wind,de wolken en de sterren,  een overvliegende vogel of een vroege vlinder.
Toen we eergisteren de foto’s voor vandaag aan het uitzoeken waren besefte ik me ineens dat ik een bofferd ben. Ik hoef maar naar mijn zoon te kijken en ik zie hoe dichtbij je bent. Want wat was je trots op hem, je eerste neefje en nog trotser was je toen we ontdekten dat hij als twee druppels water op je lijkt. Zoals ik je bij het zien van de eerste foto die je me stuurde ter vergelijking al zei: Lennon had geen beter persoon kunnen kiezen om op te lijken.
Toen we precies een week geleden nog een paar mooie gesprekken hadden bleek wel hoe erg je het vond dat je je jongste nichtjes en neefje niet op kon zien groeien. Gelukkig weten Yara, Teddie en Lennon heel goed hoe dol je op ze was en koesteren we de momenten die we gehad hebben.

 

Je was voor mij en zoveel anderen een vriendin. Iemand waarbij ik mijn verhaal kwijt kon, een luisterend oor en altijd een goed advies, warm en liefdevol.
Men zei altijd, als ze ons samen zagen: ‘oh jullie zijn zeker zusjes, dat kan je wel zien’
We moesten dan altijd wat lachen en legden de familieband uit.
Maar weet je Wil, pas nu weet ik het goede, en enigste ware antwoord.
“Ja wij zijn zusjes, niet via dna maar wel in ons hart.”

Toen we afgelopen week de dienst hier in de aula bespraken en bleek dat het misschien wat lang zou worden moest ik een beetje lachen, want ‘te lang’ bestond niet gauw met jou. Als je langskwam was het meer dan eens ‘we gaan zo naar huis hoor’ en werd het áltijd later als gedacht.
Toch moet ik mijn verhaal afronden, ondanks dat ik nog uren over je zou kunnen praten.

Het leven gaat door, en dat is precies wat je gewild zou hebben.

Lieve Wilma, ik wil je nogmaals vertellen dat wij en vele anderen er voor zullen zorgen dat je mannen niet alleen zijn. En ze het gaan redden. De afgelopen dagen zijn ze zo sterk geweest en hebben ze zoveel liefde ontvangen van mensen die dingen voor ze regelen, maaltijden brengen of gewoon heel veel knuffelen (sorry daarvoor nog Cor ) . Wij zijn er voor ze, ook na vandaag.

Op verzoek van je mannen gaat Ben nu nog wat zeggen. Kun je het je voorstellen, Ben die gaat spreken. Ook dat krijg je nog maar mooi voor elkaar.  Je kent je broer dus kan je geen garantie geven over hoe netjes zijn speech gaat zijn, maar gelukkig kan je het sowieso waarderen. 

Lieve Wil dank je wel voor alles, dank je wel voor de 17 mooie jaren dat ik je mocht kennen.

3 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *