I'ts in my head

Hoe meet je een leven

Ik heb er wat moeite mee, bepalen hoeveel ik voor iemand beteken. Ik weet precies wat anderen voor mij betekenen, en voor mij lijkt dat altijd meer dan wat ik voor hun beteken. 
Klinkt vaag, maar ik probeer het uit te leggen. 
Na het verlies van mijn schoonzus maar ook na het verbreken van een vriendschap vorig jaar, maar eigenlijk bij elke relatie in mijn leven is daar elke keer weer de vraag; wat betekende ik nou eigenlijk voor hùn. En in mijn ogen kom ik altijd tot de conclusie dat het vast niet zoveel was. 
Waarom niet? Geen idee, omdat er van ons samen geen foto’s zijn? Ik heb een hekel aan op de foto gaan. Selfies maak ik soms met mijn kinderen samen, maar daar blijft het wel bij. Dus nee, afmeten aan de hoeveelheid foto’s kan ik niet. 
Omdat we nooit samen uitstapjes maakten… nee dat kon simpelweg niet door de financiële kut situatie waar we al jaren in leven. 
En zo kan ik duizenden redenen voor mezelf bedenken waarom de personen waarvan ik hou niet zoveel van mij zullen houden. 

Dat zal ongetwijfeld met mijn onzekerheid te maken hebben, maar ik denk ook doordat het leven tegenwoordig is zoals het is. 

Mijn ouders zijn opgegroeid in een tijd waarin ‘ik hou van jou’ zeggen iets was wat je niet deed. Hele generaties hebben daar last van gehad, en daar is de generatie uitgekomen die we nu hebben. ‘Ik hou van jou’ zeggen we te pas en te onpas, maar de lading lijkt soms te missen. Ik weet van mezelf dat ‘ik hou van jou’ iets is wat ik nooit zomaar zou gebruiken, maar als ik merk hoe vaak ik het tegen mijn kinderen zeg merk ik wel dat het ‘overkill’ is. Kan je iemand te veel vertellen dat je van ze houdt? Ik denk dus van wel. 

Maar dan komt weer de vraag terug, hoe weet je dan wat je voor iemand betekende. 
Dat weet je dus nooit. Je kunt het vermoeden, maar echt weten? Ik denk het niet. Er wordt zoveel toneel gespeeld tegenwoordig dat echt en puur voor mij slecht te onderscheiden is. 

Maar brengt wel mijn vraagstuk terug, wat beteken ik voor hún. 
Ooit heb ik meerdere keren de musical Rent gezien, in een periode in mijn leven die gitzwart was. Veel van de liedjes raakten mij in mijn ziel, maar vandaag moest ik ineens weer denken aan ‘seizoenen van liefde’. 

De tekst: 

tel je de honderden dagen
duizenden uren
tel je miljoenen seconden achter elkaar
tel je de honderden dagen
duizenden uren
wat maakt een leven
hoe meet je een jaar.

in dromen in daden in nachten 
in koppen koffie
in meters in geld
in vrijen of strijd.

nee tel niet in honderden of duizend
niet in miljoenen
meet in seizoenen van liefde je tijd

voel in je haaaaa-ha-ha-hart
voel in je haaaaa-ha-ha-hart
voel in je haaaaa-ha-ha-hart
ieder seizoen dat maakt een jaar
een liefdesjaar

SOLO:
Nog zoveel honderden dagen
duizenden uren
miljoenen dingen te doen en reizen van plan
nog zoveel honderden dagen duizenden uren
hoe meet je de leven op
van een vrouw of van een man?

SOLO:
in troost die zij vond 
in zijn tranen in nood
in waar hij voor stond
in de dag van haar dood

kom zing nu voor vrienden het verhaal is nooit voorbij, dus vier het maar gedenk nu een jaar samen zij aan zij

hou in je haaaaaa-ha-ha-hart
(o voel het in je hart!)
hou in je haaaaaa-ha-ha-hart
hou in je haaaaaa-ha-ha-hart

ieder seizoen

(voel het, o voel het seizoen in je hart)

dat maakt een jaar
een liefdes jaar

Want dat is waar het echt om gaat. De vriendschap die ik vorig jaar verloor? 1 seizoen van liefde, dus op een leven weinig waard. Mijn leven met Ben? Inmiddels 69 seizoenen and counting.
Je hoeft niet elk seizoen van iemand te houden, soms zitten er seizoenen tussen waarin je even weinig met elkaar van doen hebt, dat geeft niet want een seizoen wordt altijd weer weer gevolgd door een volgend seizoen. Niet gek zijn op de zomer betekend niet dat je niet met volle teugen kan genieten van de winter.

En wat dat aan gaat ben ik in alle opzichten een wintermens. Lekker in mijn eigen bubbel warm beschermd tegen de buitenwereld. Met de mensen waarvan ik hou dicht bij me. Je hoeft niet naar buiten maar hebt alles dichtbij. Geen uitstapjes, gekapte selfies of vakanties. Gewoon tijd samen. 
Dingen met elkaar delen die niemand anders weet. Omdat je weet wat je aan elkaar hebt. 
Seizoenen van liefde. 

2 Reacties

  • Annet

    Hoi Miranda

    Ik zou heel graag hier met jou over willen bomen, mijn persoonlijke mening is dat het niet belangrijk is wat jij betekent voor anderen.
    Je zou het je niet eens afmoeten vragen.
    Houden van is een gevoel, vind ik, je voelt vanzelf of mensen in je omgeving van je houden, deze mensen vinden het fijn om in je omgeving te zijn.
    Voor iedereen heeft houden van een andere betekenins, blijkbaar weegt dit wat zwaarder voor jou.
    Je komt er nu zelf achter dat het missen van iemand je heel zwaar valt, je zou dan kunnen aannemen dat je van Wilma houdt, en altijd blijft doen.
    Natuurlijk is het zeggen ik hou van jou belangrijk, maar het gevoel over geven is vaak belangrijker dan het zeggen er van.
    Kinderen voelen dit feilloos aan.

    Probeer geen aanname te doen, want jij weet niet hoe anderen daar over denken.
    Behalve als iemand dat expliciet tegen je gezegt heeft.

    Ik zou best wel eens een bakkie koffie/ thee met je doen in Delft, gewoon samen, maar zoals ik je wel eens heb gezegd als ik toenadering zoek, jij heel snel een muur op bouwt, en om heel heelijk te zijn brengt mij ook aan te twijfelen, wat ik dan voor jou beteken.
    Het is een wissel werking, een gevoel, en aan gevoelens kan je niet aan komen, ik kan niet zeggen dat jou gevoel niet klopt.

    Betrek niet altijd alles op je zelf, het kan ook aan de ander liggen.

    Ik hou van jullie, op mijn eigen manier.

    Annet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *