Miran 2.0

About the birds and the obese

Vijf weken geleden kreeg ik de wake-up call der wake-up calls en werd eindelijk een knoop doorgehakt. Ik moet gezonder worden. 

Al sinds ik mij kan herinneren heb ik overgewicht. Ik ben opgegroeid met een familie waar aan beide kanten overgewicht voorkwam en dus voelde het voor mij nooit als ‘abnormaal’ om wat voller te zijn als ‘normaal’. 

Na mijn seksuele misbruik besloot ik echter dat voller kennelijk niet genoeg was om onaantrekkelijk te zijn en werd ik dikker en dikker. Als ik immers maar een lelijk lijf zou hebben zouden ze me ook nooit meer willen aanraken. Dat was iig wat ik mezelf wijs gemaakt had. 

Toen ik na 20 jaar eindelijk opbiechtte wat mij overkomen was ging de knop ook om. Mijn man vertelde mij al jaren dat ik gewoon de moeite waard was, mooi was zoals ik ben en meer van dat soort dingen die ik nooit geloofde. Ik begon elke keer weer met diëten, vaak samen met mijn schoonzus. 10-20 kilo lukte elke keer wel, maar uiteindelijk kwam ik nooit ver genoeg. 
Toen mijn schoonzus mij de dag voor ze overleed vertelde dat ze het zo moeilijk vond dat ze (voor haar idee) nooit genoeg had gedaan gezonder te worden was dat confronterend. 
Langzamerhand kwam het gevoel: ik voelde mij gevangen door mijn overgewicht. Het misbruik had en heb ik inmiddels verwerkt, een plekje gegeven en mijn gewicht voelt nog steeds als een ‘souvenir’ daarvan waar ik dolgraag vanaf wil. Met elke belemmering die ik heb voelt het alsnog alsof ze macht over mij hebben, en me in feite zo elke dag nog steeds geweld aandoen. 

Toen mijn zoon vlak na de begrafenis van mijn schoonzus tien rondjes rond het perk rende en na elk rondje riep: “leuk hè mama” hoorde ik mezelf zeggen dat ik dan maar met hem de mini dam-tot-dam loop moest gaan lopen. Want van de ene brug in Zaandam naar de andere brug rennen zou ik toch nog wel moeten kunnen. 
Toen ik zag dat hij pas op zijn 4e mee mag doen was ik stiekem wel een beetje blij, want eerlijk? Ik zou waarschijnlijk na vijf meter rennen aan het zuurstof liggen. 

Ik wil gezondheidsrisico’s kwijt, ik wil achter mijn kind aan kunnen rennen, ik wil van de glijbaan af kunnen in de binnenspeeltuin, ik wil dat zij geen  macht meer hebben in mijn leven. Ik hoef niet onaantrekkelijk te zijn, ik mag er wezen. 

Ik ben geen emo-eter. Ik ben simpelweg ooit heel veel gaan eten om maar aan te komen. Daardoor is mijn ‘vol’ gevoel verstoord en kan ik gewoon blijven eten. Ik weet heel goed hoe het wel moet, ik heb gewoon even een extra hulpmiddel nodig. 

Ik ga ervoor. Vorige week heb ik een doorverwijzing naar de Nederlandse Obesitas Kliniek gevraagd. Vandaag het eerste gesprek, 4 juni de eerste bijeenkomst. 
Omdat ik een BMI boven de 50 heb ben ik een zogenaamde ‘super morbide obees’ en daarmee zal ik waarschijnlijk een gastric sleeve aangeraden gaan krijgen. 
Ik vind het goed, als ik maar eindelijk écht af kan sluiten. Gezond(er) kan worden. 

Op naar Miran 2.0

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *