Miran 2.0

That’s one small step..

… one giant leap for me. 

Gisteren de eerste afspraak bij de  NOK (Nederlandse obesitas kliniek). Een simpele informatie bijeenkomst waar niets nieuws verteld werd, maar toch ‘de eerste afspraak’. Je komt in een gebouw met extra brede stoelen, begripvol personeel en veel mensen van hetzelfde formaat. 
Zoals ik al zei, weinig nieuws in de bijeenkomst geleerd, blijkbaar ben ik de enigste die me volledig inleest voor ik een stap zet, want voor de andere mensen bij de bijeenkomst was er duidelijk een heleboel nieuws. 
Van tevoren was ik gewaarschuwd dat ik zou moeten overleggen dat ik de afgelopen jaren vier maanden bij een diëtist geweest ben, dit ivm vergoeding van de verzekering. 
Nu heb ik meer dan genoeg diëten gevolgd de afgelopen jaren, maar niet bij een diëtist, simpelweg omdat dat niet vergoed wordt, en het dus voor ons te kostbaar is. 
Gisteren de bevestig gekregen dat ik een ‘bofferd’ ben. Mijn BMI is namelijk boven de 50 en daarmee vervalt de plicht vier maanden naar een diëtist te gaan. Voor veel mensen zal dit een ‘oh wat fijn voor je’ idee geven, maar ik vind het vooral behoorlijk confronterend. Mijn gewicht is dus dusdanig hoog dat een snelle operatie dus eigenlijk wenselijk is. Mijn gewicht valt onder de extremen, de uitzondering op de regel. 
En eerlijk? Zo heb ik me nooit gevoeld. Tuurlijk ik ben dik, voel me enorm, maar zó dik heb ik me nooit gevoeld. Dik genoeg om in een programma als obese of een serie op TLC mee te doen. Want dat is wel een beetje wat een BMI van 50+ zegt. 

Maar goed, we gaan er wat aan doen. 
Aanstaande dinsdag mijn eerste grote afspraak. Op 1 ochtend zie ik dan de arts, psycholoog, diëtist en nog een handje vol mensen. Na deze afspraak krijg ik binnen twee weken een positief, negatief of uitgesteld advies. Maar gezien mijn BMI zal dit waarschijnlijk geen probleem zijn. 

Als ik eenmaal het groene licht heb zal ik geplaatst worden in een groep van maximaal 10 anderen die hetzelfde traject ingaan. Met hun heb ik dan 6 x een groepsbijeenkomst waarbij we gaan leren onze nieuwe levensstijl te gaan toepassen. Want dat is het, het is geen kwestie van ‘makkelijk een operatie en *poef* ik ben dun’. Het is keihard werken, je hele leven omgooien en veel opofferen. En daarbij, dun zal ik nooit worden, gezien mijn startgewicht (wat jullie echt nog wel eens te weten komen naarmate mijn ‘reis’ verder komt maar nu even niet :-P)  zal ik altijd in de categorie overgewicht blijven hangen. 

Na deze zes weken en zes bijeenkomsten wordt ik daarna binnen acht weken geopereerd. (Mits ik groen licht krijg uiteraard) En dat was echt even heftig. Een vlug rekensommetje geeft dan aan dat ik in het gunstigste geval ergens eind Augustus en het ongunstigste geval ergens oktober op die operatietafel zal liggen en mijn nieuwe leven begint. 
Ik vind dat even slikken, ineens lijkt alles in een sneltrein vaart te gaan. Iets waar ik al jaren over twijfel en uitstel zou zomaar ineens nog dit jaar kunnen gebeuren. 

Ik ben klaar voor een nieuwe versie van mezelf, klaar voor Miran 2.0 dus ik stap maar op de sneltrein en laat me meevoeren. Ik verdien dit. Mijn kinderen verdienen dit. Mijn lief verdient dit. 
We gaan ervoor. 

3 Reacties

  • Vanessa

    Meid ik vind het al super tof van je dat je al een hele flinke stappen die je doet 1.stap dat jezelf heb aangemeld, 2 stap dat je naar zo een bijeenkomst ben geweest 3 stap dat je van te voren al flink bezig geweest ben met informatie inwinnen, het is al een flinke onderneming en er zal inderdaad heel wat op je afkomen, ik geef je hierbij ook 2 flinke super duimen, want het is geen makkie, zelf ben ik nog niet zo ver om te gaan doen wat jij doet/ gaan doen, Toppie!!

  • Els

    Lieve Miran, ik hoop dat je na dit hele traject, ook zelfverzekerder zult zijn. Voor de komende tijd wens ik je heel veel sterkte!! Dikke knuffel

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *