autismewat

Koelkastmoeder.

“De term ‘koelkastmoeder’ of ijskastmoeder werd vanaf de jaren 1940 gebruikt door medici en psychologen als etiket voor moeders van autistische kinderen. Deze moeders zouden een belangrijke rol spelen bij het ontstaan het ongewone gedrag van hun kinderen, dat hoofdzakelijk bestond uit starre rituelen, spraakproblemen en isolement.

De term, die in de jaren 1970 in onbruik raakte, gaf aan dat autistisch gedrag ontstond door de emotionele kilte van moeders bij de opvoeding.
Als gevolg daarvan leden veel moeders van autistische kinderen van de jaren 1950 tot de jaren 1970 en later aan schuldgevoelens en twijfel aan hun vermogens het moederschap naar behoren te vervullen. Sinds de jaren zeventig zijn de meeste deskundigen van deze theorie teruggekomen.

Omstreeks 2005 kwam er toch weer enige nuancering in de afwijzing van de koelkastmoedertheorie. Kinderen die in een vroege levensfase individuele aandacht ontberen, zoals in een weeshuis soms het geval is, blijken bij onderzoek symptomen te kunnen ontwikkelen die sterk lijken op die van autisme.”


Zo staat het op het net. Koelkastmoeder, een term die vroeger gebruikt werd, waar veel moeders enorme emotionele schade aan overgehouden hebben. Een term, die volgens ‘wat men zegt’, achterhaald is.
Achterhaald zou moeten zijn.
Toch merk ik, steeds vaker dat problemen bij de kinderen toch nog steeds altijd als eerste aan opvoeding en ouders gekoppeld worden. En het is waar, autisme is erfelijk, dus als je het zo bekijkt ben ik de oorzaak van hun autisme.
Toch word ik er soms best wel wat moe van mij keer op keer te moeten uitleggen, en dan vooral niet begrepen worden. Het lijkt alsof ik sinds mijn eigen diagnose autisme ik ineens minder voor vol aangezien word.
Van de week kwam er weer een mail van hulpverlening waardoor mijn emoties weer sky high gingen, misschien door mijn autisme hoor, geen idee, maar de woorden kwam bikkelhard over. Het voelde alsof ik geen voorbeeld kan zijn of ben voor mijn kinderen, alsof mijn gedrag of meningen hun continue benadelen en negatief beïnvloeden.
Ik, de moeder die continue afweegt wat ze zegt, nadenkt over hoe iets op een ander overkomt en vooral continue over mijn eigen gevoelsgrenzen heen gaat om ze maar zo stevig mogelijk op de wereld te zeggen.
En mag ik zeggen dat we daar een verdomd goed resultaat mee behalen? Ik (wij) heb een puber op de wereld gezet die sociaal is, altijd aan anderen denkt, zelfstandig is en naar 3 HAVO gaat. Een meisje die beleefd is, heel goed weet hoe de wereld werkt en een eigen mening heeft.

De ‘verwijten’ die gemaakt worden (lees de quootjes, bij gebrek aan een beter woord gebruik ik verwijten maar ik bedoel het niet zo negatief) dat wij een enorme vooral negatieve of terughoudende factor zijn in de schoolgang van Lennon is kwetsend.
Ik ken, uit de leeftijdsgroep van Teddie, inclusief zijzelf, 6 kinderen met autisme. Van die zes gaat er nog 1 naar school….. en dat is toevallig die van mij.
Toch wordt ons ‘verweten’ (once again gebrek aan een beter woord) dat wij bij de tweede te voorzichtig zijn, te negatieve meningen hebben en hem daarmee beïnvloeden.
For F*ck sake, als ik daadwerkelijk zo was had ik al zeven jaar geleden toen mijn meisje een jaarlang een thuiszitter was het bijltje erbij neergegooid en vrijstelling van de leerplicht verlengd ipv doorzetten en haar toch op school blijven krijgen. Elke schooldag is een struggle, niet alleen voor haar maar ook voor mij. Elke keer weer probleemoplossend denken, handelen en bijsturen. Elke keer weer mijn gevoel uitschakelen en haar motiveren te gaan, het proberen fijn te hebben en vooruit te gaan.

En toch schijn ik dat bij de tweede allemaal niet te doen…

Terug naar die koelkast moeder.
Na lang beraad en nadenken heb ik besloten: Ja, ik ben een koelkastmoeder.
Een koelkast wordt namelijk gemaakt om te beschermen. Het beschermt delicate etenswaren tegen bederf. Zorgt dat het lang houdbaar blijft en laat warmt,vocht en ongedierte niet bij het eten en drinken komen. Het zorgt ervoor dat je nog precies met het eten kan doen waar het bedoeld voor is, maar zorgt ervoor dat de omstandigheden precies zo zijn dat het eten optimaal en zo lang mogelijk mee gaat.
Dat is precies wat ik doe.
Ik hoor mijn kinderen, ik weet, meer dan wie dan ook welke omstandigheden ze nodig hebben om ‘lang houdbaar’ te zijn. Ik zorg ervoor dat ze bewaard worden in goede conditie, zodat ze vanuit mijn ‘koelkast’de wereld kunnen ontdekken, doen waarvoor ze op de wereld gekomen zijn.

En nee, dat is misschien niet lopen via gebaande paden, niet volgens de boekjes of volgens de regels. Maar als ik weet dat voor mijn kinderen anders beter is, dan zorg ik ervoor dat die omstandigheden gecreëerd worden.

Tuurlijk zijn etenswaren ook naast de koelkast houdbaar, lijkt het alsof het prima gaat. Maar zonder koelkast is de houdbaarheid beperkt, holt de kwaliteit achteruit en word je er uiteindelijk doodziek van.

Weet je, ze kunnen zeggen wat ze willen, maar laat mij maar lekker een koelkast voor mijn kinderen zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *