Geen categorie

A whole new world

Samen met mijn lieve groepsgenootje staan we te wachten tot we onze bloedformulieren krijgen. Sessie 17 bij de NOK, gelukkig weer eens een bijeenkomst na corona. Ik ben blij dat ik haar heb leren kennen tijdens dit traject, ik heb veel aan haar gehad het afgelopen jaar. Terwijl we staan te wachten komt er ook een andere groep binnen, die naar de derde verdieping moet. We zien door de glazen blokken die de trappen van de receptie scheiden hoe silhouetten van overduidelijk mensen aan het begin van het traject zich de trap opslepen. Letterlijk.

Glimlachend merk ik tegen haar op: ‘ zo liepen wij een jaar geleden ook omhoog’ .
Ineens plaatsvervangende schaamte.. ja zo was ik er een jaar geleden ook aan toe. En zo dachten mensen toen hier ook over mij.

Mijn hoofd is het nog niet eens met het feit dat ik zoveel dunner ben, dat ik echt een heel mens minder weeg. In mijn ogen ben ik nog steeds net als die mensen die zich de trap op worstelen en kan ik nog steeds prima in een programma als obese. Maar het feit dat het mij opviel hoe groot de struggle voor die mensen was de trap op te komen en hoe moeiteloos ik hem zelf nu nam deed mij ineens beseffen van hoever ik gekomen ben. Hoe absurt veel er in een jaar veranderd is. Hoe een compleet nieuwe wereld het ineens is.
En dan besef ik mij ineens:; ja, ik heb mezelf toch, ondanks alle moeite, pijn en ellende het gekost heeft, een cadeautje gegeven door een bypass te ‘ nemen’ .

There’s a whole new world out there..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *