autismewat,  L

Another brick in the wall

” Maar uiteindelijk moeten jullie er wel achter staan, anders gaat nooit iets werken”

Als een mokerslag kwam hij binnen. Hoe vaak ik ook verzeker dat we alles geven, dat we al onze energie stoppen in maar zorgen dat hij mee gaat in de maatschappij. Dat hij als rondje door dat vierkantje past.
Elke keer probeer ik duidelijk te zijn dat ik niet uit angst reageer of uit voorzichtigheid. Ik reageer uit weten, uit ervaring.
‘ Het autisme van moeder’ wordt gezien als belemmering, niet als kans om meer te weten te komen over hoe het werkt.
Niet als iemand die weet wat er in haar kinderen speelt en dus ook van tevoren al kan weten wat het resultaat van een behandeling gaat zijn maar als labiele en overbeschermende moeder.

Maar mama is het zat. De opmerking dat wij als ouders ‘ elke keer wat anders willen’ heb ik nu net te veel gehoord. We willen niet anders, al vanaf dat hij een maand oud is vraag ik om hulp, hulp die past. Al vanaf heel jong vraag ik om een logeerhuis of zorgplek waar hij zo af en toe naar toe had gekunt. Was dat direct ingezet was de seperatieangst nu niet zo alles overheersend geweest.
Al vanaf heel jong roepen we, en gaan we akkoord met de ‘ net niet hulp’ die ons geboden wordt. Hulp die net niet is wat we zelf voor ogen hadden, maar waar we in meegaan omdat we overtuigd zijn van de kundigheid van anderen.
Begrijp mij niet verkeerd, ik ben heel blij met de hulp die er nu is, alleen is het wederom weer ‘ net niet’ wat gaat helpen.
Tuurlijk is de hulpverlening kundig, maar inmiddels ben ik er wel achter dat onderaan de lijn er maar twee zijn die echt doorhebben hoe en wat, en dat zijn wij als ouders.

Ik ben emotioneel geraakt door het idee dat er telkens gedacht wordt dat wij niet willen, dat wij altijd maar doemdenken te snel opgeven of met negatieve gedachten onze kinderen beïnvloeden. Want WTF, alsof ik het niet anders zou willen.

Alsof ik niet de pijn voel zodra ik denk aan al die leeftijdsgenootjes die naar school kunnen.
Alsof ik niet volschiet bij de trotse plaatjes op sociaal media van alle net-kleutertjes die de eerste stappen zetten naar de kleuterschool.
Alsof ik niet rouw om wat we moeten opgeven, om de leuke schoolhulpmoeder die ik had kunnen zijn, de schoolreisjes, traktaties, feestjes, vriendjes en bijzondere momentjes.
Ik had het zo fijn gevonden ook eens het ‘ normaal’ mee te maken, om fluitend te dingen te doen die bij het ouderschap horen, het droombeeld wat ik al als klein meisje had.
Alsof ik niet mijn eigen kinderwens opzij gezet heb om de twee kinderen die ik heb alles te kunnen geven.
Alsof wij deze situatie, deze toekomst wilden of willen.

Maar onze zoon is niet zomaar ‘another brick in the wall’ een ronde steen kan je niet zomaar in het muurtje wat maatschappij heet metselen.
En tuurlijk, met veel beuken, breken en rammen krijg je een ronde steen echt wel in dat muurtje. Alleen vinden wij een ronde steen ook gewoon mooi, kan een ronde steen misschien niet in dat muurtje maar heeft het ergens anders een heel belangrijke functie. Wij willen de ronde steen graag rond houden, dan beschadigd hij het minste en komen we er vanzelf wel achter wat zijn doel is en hoe hij het muurtje der maatschappij toch kan dienen of ondersteunen.
Ofwel; om de woorden van onze koning maar even te hergebruiken:
Niet vierkant maken wat niet vierkant is.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *