autismewat,  I'ts in my head,  L

Holding back the flood

” Ben je wel eens bang voor zijn toekomst”
Dat vroeg ze mij, middenin een gesprek. Ik voelde de tranen achter mijn ogen prikken en slikte zo zachtjes mogelijk een brok in mijn keel weg.
” Ja, elke dag” hoor ik mezelf zachtjes zeggen.

En dan blijf ik praten, praten over de angst voor de toekomst. De angst dat we het als hij een jaar of 10 verder is niet meer kunnen handelen. Mijn man is dan immers bijna 70, en mijn kleine jongetje een 14 jarige. Als ik de kracht zie die hij nu al heeft ben ik bang hem op gegeven moment niet meer de baas te kunnen. Als we zijn gedrag voor die tijd niet kunnen keren.
‘ Vrijwillige’ uithuisplaatsing, opname, gezinshuizen… het passeert allemaal elke keer mijn gedachten.

Ben ik bang voor de toekomst? Ja absoluut. Ik ben bang voor de wachtlijsten waardoor mijn zoon elke keer jaren moet wachten op hulp, zijn ‘ window of opportunity’ elke keer niet gebruikt kan worden. Om wachten terwijl hij sterker en groter groeit. Op wachten tot de dag komt dat we hem niet meer aankunnen.

Ik strijd elke dag om die dag nooit te laten komen en weet dat we sterk genoeg zijn om die dag zo lang mogelijk, en het liefst helemaal niet te laten komen.

Of zoals 1 van mijn favo Take That nummers zegt:

Although no one understood, we were holding back the flood, learning how to dance te rain”


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *