autismewat,  De Jansen's

The sillicone chip inside her head..

.. gets switched to overload. (L zijn favo liedje momenteel, no worries het gaat goed met mij hoor :))


RUMAG postte er een ‘prachtig’ plaatje over: De grote vakantie van ouders begint dit jaar op 8 Februari. Onder het plaatje een grote hoeveelheid juichende ouders, want eindelijk zouden ze van de nu al vier weken durende hel afzijn van hun eigen kinderen lesgeven. Hun woorden, niet de mijne.

De kinderen mogen weer naar school, want het leed van je kind de hele dag thuis hebben is vele malen groter dan corona. Althans dat is de conclusie die je best kan trekken uit veel van de reacties onder dit soort berichten.

Onder het bericht van RUMAg schreef ik dus ook, lichtelijk verbitterd, het volgende:
‘Nope, ook na 8 februari 2 thuiszitters zonder passende onderwijsplek, net als duizenden andere kinderen trouwens die soms al jaren geen onderwijs krijgen bij gebrek aan goed onderwijs… #onderwijsaffaire
Want hoe erg kan ik mij irriteren aan al die mensen die steen en been klaagden toen ze ineens zelf voor hun kinderen moesten zorgen. Klaagden dat ze niet alle ballen hoog kunnen houden, en klaagden dat ze geen moment voor hunzelf hebben.. het enigste wat ik continue wilden roepen is: WELKOM IN MIJN WERELD!

En weet je, eigenlijk vind ik dat ik niet mag klagen. T. is eigenlijk geen officiële thuiszitter meer, en na haar anderhalf jaar thuiszitten toen ze zeven was is er wel een enige mate van schoolgang geweest. Veel verzuim, veel knokken en nooit eens rust en stabiliteit wat betreft schoolgang, maar ze had toch een plekje. Voor nu ziet het ernaar uit dat ze wederom vastloopt, en inmiddels heeft ze alweer sinds begin vorig jaar amper de binnenkant van een school gezien. Ok, mede door corona, maar nog meer vanwege geen passende plek.
L. is pas 8 maanden officieel een thuiszitter, dus ook dat valt nog wel mee.
Maar samen met hen zitten er zo’n 15 tot 20 DUIZEND kinderen vaak al heel lang thuis. Ouders die net als wij alles hebben moeten opgeven en met liefde hun eigen leven op pauze hebben gezet om te strijden voor hun kinderen. Klagen doen we amper, want we zullen door moeten gaan, voor onze kinderen. Maar ik merk dat al het klagen van en de begripvolle reacties uit de politiek oor de ouders die hun kinderen amper een maandje thuis hadden toch in het verkeerde keelgat schiet. Ineens gaan er stemmen op voor ‘thuisonderwijs compensatie’ en zijn ineens meer ouders dan ooit werkzaam in essentiële beroepen. Oppas opa’s en oma’s blijken toch waardevoller dan ooit gedacht en hun eigen kinderen toch minder leuk als verwacht.
Er wordt geklaagd over mogelijke achterstanden, over wat dit sociaal met de kinderen doet en vooral over hoe zwaar het wel niet is.

Ondertussen wordt de situatie door veel tijdelijke thuisonderwijzers ook nog eens gebruikt om de situatie voor ouders als wij te bagatelliseren, want ‘voor hun is het zwaar, voor ons niet want wij zijn niet beter gewent’. Of; ‘ja maar jullie zijn altijd thuis en hoeven niet ook te werken, dus hebben jullie alle tijd’.
Klopt, ik heb mijn baan, mijn hobby’s mijn sociale leven moeten opgeven omdat mijn kinderen thuis kwamen. Niet voor een maand, maar jarenlang. Ik had geen mega groot sociaal netwerk van oppas opa’s en oma’s, geen vakanties of weekendjes weg. Want als je ouder van een thuiszitter bent mag je blij zijn als je af en toe even een moment voor jezelf hebt, terwijl je blijft jongleren met alle ballen.

Ik hoef geen veren in mijn reet, want ik doe het met liefde, en hoe gek misschien ook maar ook met veel plezier. Ik vind het geweldig als mijn kinderen door mij en van mij kunnen leren. Ik vraag geen standbeeld of troon, het enigste wat ik vanuit het diepste van mijn ziel verlang is dat mijn kinderen ook mee mogen tellen.
Leerrecht krijgen ipv leerplicht, gezien worden en ook een plekje hebben. Waarbij ze zichzelf op hun manier kunnen ontplooien en ontwikkelen, want over 1 ding kunnen we het als ouders allemaal nu wel eens zijn toch? Thuisonderwijs is verrekte lastig.

Een lieve socialmedia vriendin is een ouderinitiatief begonnen onder de naam #onderwijsaffaire. Neem eens een kijkje op de site (www.onderwijsaffaire.nl) als je eens wat tijd over hebt. Lees de verhalen en besef je dat wij niet het enigste gezin zijn zonder onderwijs in Nederland, en dit is pas het tipje van de ijsberg.

Ik wens alle ouders een fijne ‘zomervakantie’ toe, geniet ervan. Wij buffelen net als voorheen gewoon wel weer door 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *