school's out

School’s out for….

Summer? ever? School’s blown to pieces? School’s out completely..

Ik weet het antwoord niet, maar feit is dat de vrijstelling leerplicht voor de vijfjarige klaar ligt om opgestuurd te worden, terwijl we voor de ander ons dik aan het inlezen zijn voor IVIO, onderwijs op afstand, thuis.

“Misschien ben ik wel niet zo goed in opvoeden”sprak ik zachtjes uit tegen mijn lief van de week. Want het voelt als falen, persoonlijk falen. Mijn kinderen die niet in de standaard hokjes passen, niet mee kunnen in de maatschappij.

Het voelt uitzichtloos, want strakjes twee kinderen fulltime thuis (ok, er veranderd weinig met het afgelopen corona jaar, maar toch) benauwd mij enorm. Kan ik ze wel bieden wat ze nodig hebben, raken ze niet voor de rest van hun leven achter…?

Vaak wordt gedacht dat het voor ons wel ‘makkelijk’ is, en we voor de makkelijke weg kiezen. Dat we onze kinderen verwennen, en wat meer moeten dwingen.
Maar God only knows hoe graag ik het anders had gezien. Hoe graag ik leerplicht had gehad voor ze, hoe graag ik hun recht op leren vanuit de overheid vervuld zie worden.

Maar ik ben niet de enigste die faalt, de overheid, de maatschappij faalt om kinderen als de onze te bieden wat ze nodig hebben. Er wordt veel te veel in hokjes gestopt en als je als ouder niet bereid bent je vierkante kind in een rond hokje te laten meppen ben je lastig en wordt je kind al snel opgegeven. Je moet binnen de gebaande paden blijven.

Maar wij gaan ons leven maar meer leven als Cass Elliot song..
“Nobody can tell ya
There’s only one song worth singing
They may try and sell ya
‘Cause it hangs them up
To see someone like youBut you gotta make your own kind of music
Sing your own special song
Make your own kind of music
Even if nobody else sings along

Maar dat neemt niet weg dat ik het even verrekte moeilijk heb. Wil gillen, met het dekbed over mijn hoofd in bed wil blijven, omdat het zo verschrikkelijk voelt als te kort doen, falen en mislukken, opgegeven door de maatschappij.

Maar dat kan niet, er rekenen twee kinderen op mij. Kinderen waarvan de tassen ongepakt blijven, de lunchpakketjes niet gemaakt en de leerplicht vrijgesteld.
Dus geef ik mijzelf maar een schop onder mijn hol en ga door. Want zelfs als ze door het systeem in de steek gelaten worden zal ik dat nooit, nooit doen. Ik zal tot mijn laatste dag voor ze strijden.

2 reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *