In my head..

Empty arms…

Ik hoor ze regelmatig, de opmerkingen, de beschuldigingen….

‘maar je moet dankbaar zijn dat je een kind hebt’
‘jij bent tenminste moeder’
‘wees blij dat je er maar eentje hebt in deze situatie’
Alsof ik niet blij zou zijn met mijn meisje, ik snap niet waar de totale waanzin dat te denken vandaan komt.

Maar weet je soms vind ik het zo oneerlijk.
Want ook ik ben ongewenst kinderloos, mijn armen zijn nog altijd leeg. Het is nooit mijn bedoeling geweest maar 1 kind te krijgen, en na talloze miskramen en vroeggeboorten kan ik het nog steeds  niet accepteren, mijn lege armen.
Het gemis van een tweede kindje is groot, heel groot.
Nooit het gevoel hebben compleet te zijn, een echt gezin, twee kinderen met een bloedband met elkaar zien spelen, ruzie maken, handen te kort komen omdat ze allemaal tegelijk aandacht willen.
Volgens een raar soort algemene mening ben je geen gezin als je maar 1 kind hebt, je bent stel met kind, maar een gezin ben je niet. Enig idee hoeveel pijn dat soort ontzettend domme opmerkingen doen?
Ik geniet elk moment van mijn mama zijn, en weet dat het een enorm geschenk is dat ze in ons leven is gekomen, maar mag ik dan de pijn niet voelen? Moet ik dan de hele dag euforisch zijn omdat ik er toch nog eentje heb mogen krijgen? Sorry dan zal ik wel een slecht mens zijn want ik kan mijn lege gevoel gewoon niet zo makkelijk uitzetten.
Er is geen aandacht voor mensen die ongewenst 1 keer ouder zijn, terwijl ik zeker weet dat ik niet de enigste ben die deze pijn voelt.
Gelukkig had ik laatst een goed gesprek met mijn schoonzus, ook ouder van 1 speciaal kind, en die herkende mijn gevoelens maar al te goed, gelukkig want even voelde ik me geen ondankbaar kreng wat altijd wat te zeuren heeft.

Maar heel stiekem wil ik af en toe als een klein kind met mijn voet op de grond stampen en dreinen dat het niet eerlijk is. Ik heb er maar eentje, en voor die ene gaat alles zo moeizaam en moeten we zo knokken dat ik soms echt oneerlijk vind.
Om me heen zie ik mensen het een na de andere kind krijgen, mensen die een zooi maken van hun leven, mensen zonder stabiele relatie die hun eigen leven amper op orde hebben. Mensen zo depressief als een deur of zo gestoord dat ze met molentjes lopen… allemaal krijgen ze maar gewoon kinderen.
Op sommige dagen wordt ik daar boos om, snap ik niet waarom het voor ons niet weggelegd is. Waarom mijn wiegje nog steeds leeg onder het bed ligt te wachten op een broertje of zusje voor mijn meisje. Boos omdat alles zo moeizaam moet gaan in mijn leven, boos omdat wij en onze relatie continu op de proef gesteld moet worden, boos omdat ik nog zoveel liefde te geven heb.
Op die dagen wil ik onder een steen kruipen en roepen dat ik het stom vind en oneerlijk, dat ik ook foto’s wil van mijn meisje met broertje of zusje, dat ik ook die ruzie’s tussen mijn kinderen wil sussen en dat ik ook mijn handen nog voller dan vol wil hebben. Vandaag is zo’n dag, en morgen ben ik weer dankbaar en blij, maar vandaag doe ik gewoon lekker alsof de wereld niet bestaat en verwen ik mijn meisje nog maar eens extra. Zo bevestig ik iig weer een stereotiep, dat enig kinderen altijd verwend zijn 🙂
Inmiddels heb ik alle babyspullen weggegeven, maar het wiegje blijft. Als stille getuige  van mijn wens die ik stiekem toch nooit helemaal los kan laten, mijn armen die altijd een beetje leeg blijven voelen..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *